ขาไป ครั้นจ้องมอง กลับทันเห็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ดึงกริชออกมาก่อนกระโจนมาบนร่างของเขา แล้วใช้กริชแทงลึกเข้าหน้าอกของเขา
“อั่ก!”
เขากระอักเลือดจากปาก ถลึงตาอย่างยากจะเชื่อ ร่างกายแข็งทื่อไปในทันใด ไม่กล้าเชื่อว่าตนเองจะโดนเด็กวัยรุ่นคนเดียวฆ่า!
“คิดจะฆ่าข้ารึ? หึ! ข้าจะส่งเจ้าไปก่อน!” ลั่วเฟยแค่นเสียงเย็น ออกแรงกดกริชที่แทงตรงหน้าอกผู้ฝึกวิชามารระดับหลอมแก่นพลังลึกเข้าไปอีก การลงมือโหดเหี้ยม ท่าทางกระหายเลือด ทำให้ใจคนอดกลัวไม่ได้
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องลั่นดังมาจากอีกทาง ที่แท้หนิงหลางก็ลากขาผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งมา ก่อนจะยกร่างของเขาขึ้นแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง
แม้บนพื้นมีตะกอนทราย แต่แรงที่มากมายนั้นก็ทำให้คนที่ได้ยินใจสั่นสะท้านไม่หยุด เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นมาชัดเจน ทำให้หากคิดจะเมินเฉยก็ยากนัก
ขณะมองฝีมือร้ายกาจของเด็กพวกนั้น ฝีมือและกำลังต่อสู้ที่เหนือกว่าคนทั่วไป คนของตระกูลมีสีหน้าแตกต่างกัน โดยเฉพาะเมื่อเด็กพวกนั้นมีของวิเศษติดตัวไม่น้อย ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่
บริเวณไม่ไกล เฟิ่งจิ่วกำลังมองพลางอุ้มอสูรกลืนเมฆาไว้ เห็นซ่งหมิงโดนผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังขั้นกลางคนหนึ่งชกเข้าอย่างแรง กระอักเลือดออกจากปาก อีกทั้งตรงไหล่ยังถูกแทง ใบหน้าของหนิงหลางก็โดนพลังกระบี่กรีดทำลายผิวจนเลือดไหล ร้องลั่นอยู่ตรงนั้นเสมือนหมูโดนเชือด
“อ๊าก! หน้าข้า! เจ้าทำให้ข้าเสียโฉม! มาแทงที่
