พิษหรอก ตรงกันข้าม แมลงตัวใหญ่สีขาวนี่มีสารอาหารไม่น้อย” เฟิ่งจิ่วหัวเราะชั่วร้าย “คนแพ้ต้องโดนลงโทษ ข้าบอกไปตั้งแต่แรกแล้ว มาสิ! ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราไม่แย่งพวกเจ้าหรอก”
“นะ นี่กินได้หรือ ข้าเติบใหญ่เพียงนี้แล้วยังไม่เคยเห็นอะไรน่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้…” ลั่วเฟยหน้าซีดไปหมด ถอยไปก้าวหนึ่งอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยอาการขัดขืน
“วางใจเถอะ กินได้ เพียงแต่หน้าตาไม่น่ามองเท่าไร มาๆ ข้าจะสอนพวกเจ้าว่ากินอย่างไร” เธอก้าวเข้าไปให้สัญญาณ พร้อมหยิบแมลงสีขาวตัวใหญ่ขึ้นมาตัวหนึ่ง “แกะหัวและหางของมันทิ้งไป กินแค่ส่วนเล็กๆ ตรงกลาง มา อ้าปากชิมหน่อย” เธอยื่นแมลงตัวใหญ่สีขาวฉ่ำน้ำไปตรงปากของลั่วเฟยด้วยความปรารถนาดียิ่ง พลางเอ่ยเปรยให้เขาอ้าปาก
ลั่วเฟยทำหน้าร่ำไห้ จ้องมองแมลงขาวตัวใหญ่ที่มีน้ำสีขาวราวน้ำนมไหลเยิ้ม ในใจนึกเสียใจภายหลัง!
หากรู้แต่แรกว่าจะแพ้และต้องกินแมลงตัวใหญ่สีขาวน่าขยะแขยงเช่นนี้ เขาไม่เก็บผลึกอสูรไว้แน่นอน
………………………………………………….
