บทที่ 737 ข้าตั้งใจว่าจะไปเมืองผู่โซวกับพวกเจ้าเจ็ด
ต้าเป่ามีท่าทางครุ่นคิด
“ทั้งที่เป็นน้ำผึ้งเหมือนกัน แต่ทำไมความรู้สึกของพวกเจ้าจึงได้แตกต่างกันถึงขนาดนี้เล่า?” เย่อวี๋หรานถามชี้นำต่อไป
เอ้อร์เป่าใคร่ครวญหาสาเหตุแล้วกล่าวว่า “ก่อนที่จะเอามันออกมาให้ดู ข้าจะคิดว่ามันคือของอย่างอื่น ตั้งตารอคอยกว่าเดิม…”
“ใช่แล้ว ก็เหมือนกับสิ่งที่อาเล็กของพวกเจ้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้ ถ้าพวกเจ้าเอาไปพูดก่อนที่เขาจะทำสำเร็จ คนอื่นได้ยินแล้วก็คงจะเสริมเติมแต่งจินตนาการเข้าไปมากมาย คิดว่าของสิ่งนี้ดีเลิศได้เท่าไหร่ก็ดีเลิศได้เท่านั้น แต่เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ทั้งยังมีคนจำนวนมากเคยเห็นมาแล้ว เจ้าค่อยพูดออกไป พวกเขาก็จะไม่คิดอะไรเหลวไหลเติมแต่งจินตนาการเข้าไปแล้วใช่ไหม?”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าพยักหน้า รู้สึกว่าท่านย่ากล่าวได้ถูกต้อง
เย่อวี๋หรานยิ้มพลางลูบศีรษะของพวกเขา นางกล่าวว่า “เรื่องก็เป็นเช่นนี้ บางครั้งพวกเราก็จำเป็นต้องถ่อมตัวเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมีจินตนาการบรรเจิดเกินไป มองว่าพวกเราดีเลิศนักหนา แต่พอได้เห็นตัวตนจริง ๆ ของพวกเรากลับรู้สึกผิดหวัง ลดทอนความคาดหวังของพวกเขาลงบ้างกลับช่วยลดทอนความเสี่ยงที่ไม่จำเป็นได้มากมาย”
เพื่อปลอบใจเด็กน้อยทั้งสอง นางถึงขั้นเกี่ยวก้อยสัญญา บอกว่านั่นเป็นความลับระหว่างพวกเรา
พวกเขาต้องสะสมความลับเหล่านั้นเอาไว้ให้มาก รอจนถึงวันหนึ่งเมื่อมีมากพอค่อยเปิดเผยออกมาในคร
