บทที่ 738 เรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่เจ้าคิด
ปีนั้นผู้ที่เคยไปอยู่ในบ้านสกุลใหญ่มาก่อนคือเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่เย่อวี๋หราน
โลกภายนอกมีหน้าตาอย่างไร นางไม่เคยรู้เลยจริง ๆ
มาอยู่ในโลกใบนี้นานเพียงนี้ ที่ผ่านมานางเพียงแต่พึ่งพาความทรงจำจากชีวิตที่แล้วของตนเองและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ นางได้ประจักษ์กับตนเองมาหลายครั้งหลายคราแล้ว มิหนำซ้ำนั่นยังเป็นความทรงจำจากช่วงก่อนที่เจ้าของร่างเดิมจะแต่งงานอีกด้วย
ผ่านมาหลายปีเพียงนี้ โลกภายนอกคงเปลี่ยนแปลงไปแล้ว นางจำเป็นต้องไปทำความรู้จักโลกใบนี้ใหม่อีกครั้ง
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครา
กานอี้เซียนที่อยู่ในศาลเจ้าได้ยินเช่นนั้นก็ค่อยวางใจได้เสียที
ไม่ได้จะจากไปก็ดีแล้ว
ตราบใดที่นางยังกลับมา จะไปท่องเที่ยวที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น
แต่เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแอบหนี กานอี้เซียนตัดสินใจแล้วว่าจะต้องไปพูดคุยกับนางสักครั้งก่อนที่นางจะออกเดินทางเพื่อปลอบขวัญตนเอง
ราตรีลึกล้ำขึ้นทุกขณะ
เย่อวี๋หรานตระเตรียมจะเข้านอน แต่กลับได้ยินเสียงดังมาจากหน้าต่าง
เมื่อนางเปิดออกก็พบก้อนหินขนาดเท่านิ้วมือคนอยู่หลายก้อน แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นฝีมือคน
กลางดึกกลางดื่นแบบนี้ ใครยังจะมาก่อกวนหญิงสูงวัยอย่างนางอีก?
มีแสงสว่างเรื่อเรืองปรากฏขึ้นบริเวณกำแพง
เย่อวี๋หรานมองไปก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เป็นกานอี้เซียนนั่นเอ
