ัวเองก็ออกจะห่อเหี่ยว
“เจ้าก็ทำด้วยกันกับต้าเป่าอย่างไรเล่า ถ้ามีตรงไหนที่เขาจำไม่ได้ เจ้าก็เตือนเขา หรือจะเขียนจดหมายมาบอกข้าก็ได้เหมือนกัน” จูชีไม่อยากให้เอ้อร์เป่าเศร้าใจจึงช่วยคิดหาวิธี
เอ้อร์เป่าพลันกลับมาสดใสเหมือนเดิม
เนื่องจากจูชีต้องไปเรียนที่โจวเสวีย สกุลจูจึงยุ่งวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง
ตำราที่เขาต้องนำติดตัวไปด้วยมีไม่มาก ตำราส่วนใหญ่เป็นตำราที่เขาคัดลอกเองเพื่อเอาไว้ให้หลานชายในบ้านได้อ่าน
แม้กระดาษจะแพงมาก แต่ตำรายังแพงกว่ากระดาษเสียอีก
ตัดกระดาษตามขนาดของตำรา เขาคัดลอกเนื้อหาในตำราจากในความทรงจำออกมาทีละตัวอักษร แล้วให้พี่สะใภ้ช่วยเย็บเข้าเล่มให้ ก็สามารถประหยัดค่าตำราไปได้มากโข
เพียงเท่านี้ ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่า และซื่อเป่าก็มีตำราไว้อ่านเล่นนอกเวลาเรียนแล้ว
แม้แต่จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ย เมื่อมีเวลาว่างก็มักจะมาอ่านตำราในห้องหนังสือของเขา
นอกจากของเหล่านี้ ยังมีเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และเสบียงสำหรับหลายเดือนหลังจากนี้
อ้อ ผ้านวมก็ต้องเตรียมไปเองเช่นกัน
จูซานเอาสรุปรายการสิ่งของที่ต้องนำติดตัวไปด้วยมาให้จูชีตรวจทานไปทีละอย่าง
สรุปรายการสิ่งของที่ต้องเตรียมนี้เป็นคุณชายเยี่ยน เยี่ยนเหออัน สหายของจูชีที่ส่งมาให้นั่นเอง
หลังจากที่เขาทราบว่าจูชีจะไปเรียนที่โจวเสวียในเมืองผู่โซ่ว ก็ได้นัดหมายกับจูชีเอาไว้ว่าจะไปเรียนหนังสือด้วยกัน
เขาจะไปเรียนที่โจวเสวีย ย่
