าวข้าม จากนั้นก็กล่าววาจาที่เป็นมงคลอีกหลายประโยค
ถึงตอนนี้คนทั้งหลายค่อยเข้าไปในเรือนแล้วทยอยนั่งลง
แม่เฒ่าจูอดทนต่อไปไม่ไหวจึงถามขึ้นมาว่า “เมียเจ้าใหญ่ พวกเอ้อร์เม่ยล่ะ? ทำไมถึงมีแค่พวกเจ้าที่กลับมา แต่ไม่เห็นพวกเขาเลย?”
ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศที่คึกคักเมื่อครู่พลันเงียบสงบลงทันใด
ทุกคนหันมามองแม่เฒ่าจู แววตาเต็มไปด้วยความตำหนิ
หลิ่วซื่อ: ท่านย่าลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าแม่สามีเข้าคุกไปได้อย่างไร?
หลิวซื่อ: ข้าถุย! ทำให้แม่สามีข้าเข้าคุกแล้วยังมีหน้ามาถามอีก?
หลี่ซื่อ: มิน่าล่ะตอนนั้นแม่สามีจึงแยกเรือนออกมา มีผู้อาวุโสที่ไม่รู้จักแยกแยะเช่นนี้ ไม่แยกก็แปลกแล้ว!
หลินซื่อ: ที่นี่ไม่ใช่เรือนของอาหญิงรองเสียหน่อย นางไปที่ใด แล้วเกี่ยวอะไรกับแม่สามีข้าด้วย?
……
แม่เฒ่าจูที่สัมผัสได้ว่าตนเองพูดผิดไปแล้วออกจะอัดอั้นใจ
ข้าแค่ถามถึงครอบครัวเอ้อร์เม่ยเท่านั้นเอง จะเป็นไรไป? ข้าถามไม่ได้รึ?
