กาศ แล้วโดนกงจักรแปดดาราในมือของต้วนเยี่ยเบื้องล่างปาดเข้าลำคอ
เพียงเห็นเลือดกระเซ็นออกไป กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและเสียงร้องรุนแรงลอยตามกันออกไป กลิ่นเลือดของหมาป่ากระตุ้นหมาป่าตัวอื่นๆ แต่ละตัวต่างเห่าหอน กำลังต่อสู้ยิ่งโหดร้ายดุดัน
“ซี๊ด!”
เสียงสูดหายใจรวมถึงเสียงร้องอู้อี้อย่างเจ็บปวดดังมาจากปากพวกคนด้านล่างบ่อยครั้ง บนร่างของพวกเขาเดิมทีมีบาดแผล ยามนี้ยิ่งบาดเจ็บเพิ่มไปอีก ภายใต้การล้อมโจมตีของหมาป่าขั้นเก้ายี่สิบกว่าตัว ร่างกายล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลที่โดนกรงเล็บตะครุบ
เฟิ่งจิ่วมองศพของสัตว์ร้ายขั้นเก้าที่ล้มลงบนพื้น เห็นว่าในความท้าทายพวกเขายิ่งคล่องแคล่วขึ้น จึงเอ่ยปากบอกว่า “บนที่สูงตรงนั้นมีราชาหมาป่า นอกจากต้วนเยี่ย พวกเจ้าสามคนใครกล้าไปจัดการมันบ้าง?”
“อะไรนะ? ราชาหมาป่า? พวกเราคนเดียวสู้ราชาหมาป่าได้เสียที่ไหน? เจ้าพวกนี้ยังรับมือยากเพียงนี้ ราชาหมาป่าจะไม่ร้ายกาจกว่าหรือ?” หนิงหลางตะโกนไป ยามนี้เขากำลังหมอบเกาะบนหลังหมาป่าขั้นเก้าตัวหนึ่ง สองขากอดเกี่ยวร่างของมันไว้แน่น ในมือจับกริชแทงไปตรงหลังคอของหมาป่าอย่างโหดเหี้ยม
เพียงได้ยินเสียงดังสวบ กริชแทงเข้าไปยังหลังคอทำให้มันเห่าหอน ขาหน้าคุกเข่าลงไปข้างหน้า ศีรษะก้มต่ำลงไป ร่างกายชักกระตุกเล็กน้อย
เมื่อหนิงหลางดึงกริชเล่มนั้นเลือดก็กระเซ็นออกมา ทำให้เขาที่หลบไม่ทันโดนสาดเข้าหน้า เขาถ่มน้ำลายสองครั้งและยื่นมือไปเช็ด แค่รู้สึกอ
