างยอดเขาข้างหน้า จากที่นี่ไปถึงตรงนั้นใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม เร่งความเร็วกันหน่อย!”
“ได้”
พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรมา อาจเพราะสำนึกได้ว่าเมื่อคืนไม่มีใครไปจัดการราชาหมาป่าทำให้เฟิ่งจิ่วผิดหวัง ด้วยเหตุนี้ตลอดทางเขาพูดอะไรจึงว่าไปตามนั้น
“ที่นี่แหละ”
เฟิ่งจิ่วเข้าไปตรวจดู เพียงยกมือใบมีดลมก็ตัดออกไป เถาวัลย์ที่ปิดทางเข้าถ้ำไว้พากันขาด เผยให้เห็นปากถ้ำแต่เดิมที
เธอเดินเข้าไปตรวจสอบ มันเป็นถ้ำภูเขา สิ่งที่แตกต่างคือในนี้เหมือนเมื่อก่อนจะเคยมีคนอาศัยอยู่ นอกจากเตียงหินยังมีโต๊ะหิน พื้นที่จะบอกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะเล็กก็ไม่เล็ก
เธอเดินออกมาบอกพวกเขาว่า “พวกเจ้าพักที่นี่สักพักเถอะ! จัดการบาดแผลบนร่าง อย่าวิ่งเพ่นพ่าน อยู่ตรงนี้รอข้ากลับมา” กล่าวจบก็ทิ้งอสูรกลืนเมฆาไว้ ส่วนตนเองเดินออกไป
ทุกคนเห็นเช่นนี้ก็มองหน้ากัน อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้ “เจ้าจะไปไหน?”
………………………………………………….
