่วกำลังช่วยเขาพันแผลเสียใหม่ ก็มองๆ ไปรอบด้าน “หินก้อนใหญ่นั่นล่ะ? หนีไปแล้วหรือ?”
“หนีไปแล้ว”
ลั่วเฟยขานรับ มองพวกเขาและบริเวณรอบๆ “นึกไม่ถึงว่าพวกเราจะเข้ามาเช่นนี้ พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ป่าตอนกลางคืนไม่ค่อยสงบนัก โดยเฉพาะสถานที่ที่มีสัตว์ร้ายยิ่งต้องระวัง”
“วางใจเถอะ พวกเราจะเฝ้าไว้” พวกเขาเอ่ยและคอยระวังรอบข้าง
เฟิ่งจิ่วพันแผลให้ลั่วเฟยเรียบร้อย ก็บอกคนอื่นว่า “จุดกองไฟเถอะ! ให้แสงสว่างๆ หน่อย ต่อให้มีสัตว์ร้ายอะไรจะได้เห็นชัดๆ อยู่ที่นี่เอาแต่หลบซ่อนไม่ใช่ทางออก หลายๆ ครั้งควรสู้ก็ต้องสู้”
“อืม”
พวกเขามองหน้ากันและพยักหน้า เพียงปล่อยให้คนหนึ่งเฝ้าไว้ ส่วนหนิงหลางกับซ่งหมิงไปเก็บกิ่งไม้รอบๆ กลับมาจุดไฟบริเวณที่ลั่วเฟยกับเฟิ่งจิ่วนั่งล้อมวงกัน ทำให้แสงที่ค่อยๆ มืดลงส่องสว่าง
หนิงหลางมองกองไฟอย่างลังเลสักพัก ก่อนจะเอ่ยว่า “แต่พวกเราทำเช่นนี้จะสะดุดตาเกินไปหรือไม่? จุดไฟไว้น่ะ! สัตว์ร้ายพวกนั้นอาจเข้ามาหาพวกเราเพราะเปลวไฟ”
………………………………………………….
