่าจะจู่โจมอย่างน่ากลัว ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา “ทำไม? แม้แต่เจ้าก็คิดว่าจะรังแกข้าได้ง่ายๆ หรือ? คิดขวางทางข้า? ไม่ดูเสียหน่อยเล่าว่าเจ้าเป็นตัวอะไร!”
กล่าวจบเพียงเห็นเขาสะบัดแขนเสื้อ กลิ่นอายพลังวิญญาณเข้มข้นพุ่งพล่านออกไป คิดจะเหวี่ยงอสูรสัตว์เลี้ยงตัวกลมสีขามบนพื้นออกไป ใครจะรู้ว่าเขาเพิ่งขยับมืออสูรสัตว์เลี้ยงก็กระโดดขึ้นเบาๆ และเผยกรงเล็บแหลมคมกระโจนไปหาเขา
แค่เห็นลำแสงสีขาวแวบไปเบื้องหน้า ถึงขั้นว่าเขายังมองไม่ชัดเจน ใบหน้าก็รู้สึกถึงความเจ็บแสบที่ร้อนผ่าวๆ
“อ๊าก!”
เขาร้องอุทาน ระหว่างที่หัวใจสั่นเทิ้มก็ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือยกขึ้นสัมผัสอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นเลือดที่เปื้อนบนมือก็ตกใจ
อสูรสัตว์เลี้ยงมีความเร็วเช่นนี้ด้วย? หรือจะไม่ใช่อสูรสัตว์เลี้ยง? แต่เป็นสัตว์ร้าย? เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ สีหน้าของเขาซีดเผือด มองไปทางเด็กหนุ่มชุดแดงตรงกิ่งไม้ ก็สบเข้ากับสายตาที่เหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของเขา สายตานั้นคล้ายกำลังยิ้มเยาะเขา ระหว่างที่รู้สึกเสียหน้าและโกรธเคืองยังทำให้เขายิ่งอกสั่นขวัญแขวนกว่าเดิม…
………………………………………………….
