าสำลักเลือดออกปาก ก่อนจะเช็ดมุมปากถือกระบี่เดินไปข้างหน้าอีกครั้ง “โชคดีข้าหลบได้เร็ว มิเช่นนั้นต้องโดนตัดกลายเป็นสองส่วนจริงๆ แล้ว”
เขาที่ถือกระบี่เดินไปฝีเท้าเปลี่ยนจากช้าไปเร็ว เพียงขยับมือเล็กน้อย เหมือนว่าตรงแขนมีอะไรบางอย่างเพิ่มมา ไอชั่วร้ายบนร่างยังถูกกระตุ้นออกมา “เห็นว่ารังแกข้าง่ายสินะ? รอข้าเฉือดเจ้าก่อน เจ้าจะรู้ว่าข้าจะไม่ใช่คนที่จะโดนข่มเหงได้ง่ายๆ!”
“เจ้าหนู! รนหาที่ตายเสียแล้ว!”
ผู้ฝึกตนอีกคนตวัดกระบี่เข้าไป ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ซ่งหมิงก็เห็นเขายกแขนซ้ายขึ้น เสียงดังฟิ้ว ประกายหนาวเย็นจู่โจมออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เกาทัณฑ์แขนเสื้อดอกหนึ่งพลันยิงทะลุหัวใจของผู้ฝึกตน แล้วแทงเข้าอีกคนหนึ่งด้านหลัง
“อื้ม!”
ผู้ฝึกตนคนนั้นกับอีกคนหนึ่งด้านหลังต่างไม่นึกว่าจู่ๆ จะโดนเกาทัณฑ์ ร่างกายแข็งทื่อไปพักหนึ่งและล้มลงไปข้างหลัง ยามนี้เกาทัณฑ์แขนเสื้อที่ยิงโดนหน้าอกผู้ฝึกตนด้านหลังลอยกลับมาราวกับมีจิตวิญญาณและแนบกลับในเกาทัณฑ์แขนเสื้อของซ่งหมิงด้วยตนเอง
“บ้าเอ๊ย! เจ้ามีสมบัติเช่นนี้ทำไมไม่ใช้ให้เร็วหน่อย? ต้องรอคนฆ่าเจ้าก่อนค่อยใช่หรือไร?” หนิงหลางหันกลับไปถลึงตา กำลังของเขาไม่แกร่งไปกว่าคนอื่น แต่อาศัยว่ามีสมบัติติดตัวมากมาย ระหว่างหลบหลีกก็ฆ่าคน ด้วยเหตุนี้คนที่บาดเจ็บน้อยที่สุดจึงเป็นเขา
“ผัวะ!”
ขณะโจมตีคนหนึ่งลั่วเฟยโดนผู้ฝึกตนไร้สำนักอีกคนเตะลอยออกไป หลังจากฝีเท้าถอยไปสองสามก้า
