หยิบกระบี่ยาวตรงเอวมาตัดเถาวัลย์และกิ่งไม้ เมื่อผู้หญิงที่ถูกแขวนไว้ร่วงลงกลางอากาศเขาก็เข้าไปรับ
“แม่นาง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เขามองหญิงสาวที่ใบหน้าขาวซีดพลางเอ่ยถาม อีกฝ่ายเหมือนจะอายุยี่สิบกว่า ใบหน้าซีดเผือดเส้นผมยุ่งเหยิง แต่นอกจากร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแอ ก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
“แม่นาง ทำไมถึงโดนแขวนไว้ที่นี่คนเดียว? เพื่อนของเจ้าล่ะ?” ลั่วเฟยถามไถ่ด้วยใบหน้ามีรอยยิ้ม
“ข้าเป็นผู้ฝึกตนที่ตามตระกูลออกมาฝึกวิชา เมื่อคืนออกมาปลดทุกข์ ภายหลังกลับหลงทางและทำคบเพลิงในมือดับโดยไม่ระวัง ซ้ำตนเองยังโดนปีศาจต้นไม้จับ” หญิงสาวเอ่ยอย่างแผ่วเบา หลังจากค่อยยังชั่วถึงจะเล่าต่อไปว่า “ปีศาจต้นไม้กรีดตัวข้าเป็นแผล แล้วดูดเลือดของข้าจากบาดแผล ข้าถึงได้อ่อนแรงเสียจนช่วยตนเองไม่ได้”
นางมองยังพวกเขา พร้อมกล่าวอย่างตื้นตันใจ “ขอบคุณพวกท่าน ขอบคุณพวกท่านมากที่ช่วยข้า”
พวกเขาที่ได้ยินคำพูดของนาง แววตากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลั่วเฟยเอ่ยว่า “แถวนี้พวกเราเดินเข้ามายังไม่เจอคนอื่นเลย”
………………………………………………….
