ฟิ่งจิ่ว เห็นพวกเขาถูกชายฉกรรจ์ท่าทางชั่วร้ายพวกนั้นปิดล้อมไว้ก็ฉีกยิ้ม
“ดูท่าทางพวกเจ้าจะเจอปัญหา! แต่ก็ใช่ ในสถานที่เช่นนี้บางคนถนัดข่มเหงเด็กและผู้อ่อนแอ ชัดเจนยิ่งว่าพวกเจ้าล้วนนับเป็นสองอย่างนี้ เจ้าว่าพวกเขาไม่รังแกพวกเจ้า แล้วจะไปรังแกใคร?”
พวกของเฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ มุมปากกระตุกทั้งหน้านิ่วคิ้วขมวด
เด็กน้อยอะไรกัน? พวกเขาเป็นเด็กเสียที่ไหน? เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้วเข้าใจหรือไม่? เพียงแต่สำหรับคนมีอายุพวกนั้น พวกเขาก็อ่อนกว่าเล็กน้อยจริงๆ
แต่นับว่าเป็นทั้งเด็กน้อยและผู้อ่อนแอ? สายตาอะไรของเขา? มองจากตรงไหนว่าพวกเขาอ่อนแอ?
ชายฉกรรจ์ท่าทางดุร้ายสิบกว่าคนเห็นทหารรับจ้างสองคนที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันคุยกับพวกเด็กหนุ่มตรงนั้น สีหน้าก็เคร่งเครียดทันใด สายตาของหัวหน้าผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังขั้นสูงสุดจ้องมองสองทหารรับจ้างอย่างบึ้งตึง พร้อมยิ้มเย็นอย่างน่าสะพรึง
“ทำไม? พวกเจ้าสองคนคิดจะช่วยเด็กพวกนี้ออกหน้าหรือ?”
………………………………………………….
