องทีละน้อยถึงจะเชื่อ?”
ลั่วเฟยฟังคำพูดของพวกเขาแต่ละคน แล้วนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เริ่มตั้งแต่พบเฟิ่งจิ่วก็ไม่เคยเอาชนะได้ จึงกัดฟันกรอด ถามว่า “นี่จะไปไหนกัน? ต้องให้ข้ารู้บ้างสิ?”
ทั้งสามได้ยินเช่นนี้ก็มองหน้ากัน ก่อนจะเผยรอยยิ้ม “เทือกเขาอเวจี”
ลั่วเฟยร้องอุทานเสียงหลง “อะ อะไรนะ? เทือกเขาอเวจี? สวรรค์! ไม่ใช่กระมัง? ที่นั่นเป็นเช่นนรก เป็นสถานที่ที่เข้าไปจะออกมาไม่ได้ จะให้พวกเจ้าไปตายหรือไร?”
“ต้องฝึกวิชาที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งปี หนำซ้ำเฟิ่งจิ่วจะพาพวกเราไปแค่ปีเดียว ไม่ว่าจะยินยอมก็ดี ไม่ยอมก็ดี ล้วนเป็นเวลาหนึ่งปี ผ่านไปหนึ่งปีเดาว่าแม้พวกเรายังอยากตามไป เขาคงไม่ยอม”
ซ่งหมิงเอ่ยเสียงเนิบๆ ในใจรู้ว่าผ่านไปหนึ่งปีเฟิ่งจิ่วจะไม่พาพวกเขาไปด้วยอีก ถึงอย่างไรด้วยชื่อภูตหมอของเขา คนอยากติดตามเขามีมากเกินไป เดาว่าครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะเรื่องที่ก่อไว้ภายในสำนักศึกษาสองดาราคิดว่าเหตุผลยังไม่เพียงพอ เขาอาจไม่ตกลงจะพาพวกเขาไปเทือกเขาอเวจี
เฟิ่งจิ่วพาพวกเขาไปที่นั่น ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของพวกเขาและรับหน้าที่สั่งสอน นี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสำหรับเขา มีแต่ปัญหา
………………………………………………….
