าเห็นเฟิ่งจิ่วจึงถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “มิทราบว่าคุณชายมาหาคุณชายของพวกเราหรือ?”
“ข้ามาหานายท่านของพวกเจ้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ยตอบ
“คุณชาย เชิญท่านตามข้ามาขอรับ” ชายชรายิ้มเอ่ย เชิญเฟิ่งจิ่วเข้าไปพลางบอกว่า “คุณชายของพวกเราบอกว่าวันนี้เขาจะมีสหายมาหา ฉะนั้นข้าจึงนึกว่าคุณชายเป็นสหายของคุณชายเรา”
“อืม ข้าเพิ่งพบหน้าคุณชายของเจ้า เขาไปรับพวกเราที่นอกเมือง แต่ตอนนี้เดาว่ายังอยู่ด้านหลังกัน คงอีกสักพักถึงจะกลับมา” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ สาวก้าวสบายๆ เดินไปข้างใน มือข้างหนึ่งลูบเส้นขนอ่อนนุ่มของอสูรกลืนเมฆาในอ้อมแขนอย่างเบามือ
“นายท่านกับฮูหยินได้ยินว่าเพื่อนของคุณชายจะมา จึงตั้งใจรออยู่ในบ้าน กลัวว่าคุณชายจะรับรองไม่ไหว นายท่านกับฮูหยินเห็นคุณชายต้องดีใจมากแน่ๆ ขอรับ” พ่อบ้านพาเฟิ่งจิ่วไปห้องโถงด้านหน้าจึงค่อยกล่าว “คุณชายนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปเชิญนายท่านกับฮูหยิน”
“ได้” เธอพยักหน้า ก่อนจะนั่งลงในห้องโถง
ชายชรารีบร้อนออกไปรายงาน ไม่นานนักผู้นำตระกูลลั่วกับลั่วฮูหยินก็เข้ามาพร้อมกัน เมื่อเห็นร่างสีแดงซึ่งนั่งอยู่ในห้องโถง เบื้องหน้าของทั้งสองสว่างวาบ แอบอุทานชื่นชมอย่างอดไม่ได้
เป็นเด็กหนุ่มที่งดงามโดดเด่นนัก
………………………………………………….
