มารดาของเขารู้?
จูอู่พลันหันมาหาเย่อวี๋หราน
เย่อวี๋หรานยิ้มแล้วเอ่ยว่า “นายท่านผู้เฒ่าซุน ท่านให้เกียรติข้าเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงหญิงชนบทคนหนึ่ง เคยมาตำบลอันจิ่วไม่กี่ครั้ง แล้วจะเดาออกได้อย่างไร? ท่านอย่าอมพะนำอยู่เลย บอกพวกข้ามาเถอะ เมื่อวานนี้ใครไปที่คุกกันแน่”
จูอู่ลอบผิดหวัง: ที่แท้ มารดาของเขาก็ไม่รู้นี่นา
นายท่านผู้เฒ่าซุนมองเย่อวี๋หรานอย่างลึกซึ้ง ไม่ได้หยั่งเชิงนางอีก แต่เอ่ยตอบไปว่า “ยังจะเป็นใครไปได้ ย่อมเป็นอนุฝางที่หัวเซี่ยงหรงโปรดปรานผู้นั้นน่ะสิ”
“อนุ?” พี่เป้านึกครู่หนึ่งจึงถามว่า “แค่อนุผู้หนึ่งเท่านั้น ทำไมหัวเซี่ยงหรงต้องฆ่าตัวตายด้วย? นายท่านผู้เฒ่าซุน หรืออนุผู้นี้กุมจุดอ่อนของหัวเซี่ยงหรงเอาไว้?”
นายท่านผู้เฒ่าซุนกล่าวว่า “หัวเซี่ยงหรงเปิดบ่อนพนันมาหลายปี ถึงจะไม่ได้แต่งภรรยาเอก แต่ก็รับอนุหลายคน แต่กลับไม่มีใครตั้งครรภ์สักคน พวกท่านคงไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญกระมัง?”
“มีคนไม่อยากให้เขามีทายาท?” พี่เป้าพลันนึกขึ้นมาได้ว่าอนุที่หัวเซี่ยงหรงโปรดปรานผู้นั้น ตระกูลเฉียนเป็นคนส่งมาให้
มีคนรู้เรื่องนี้ไม่มาก เขาได้ยินคนกล่าวถึงโดยบังเอิญจึงรู้เรื่องนี้
เขาถามอย่างประหลาดใจ “เป็นตระกูลเฉียนใช่หรือไม่?”
นายท่านผู้เฒ่าซุนพยักหน้า “อืม! แทนที่จะบอกว่าหัวเซี่ยงหรงเปิดบ่อนพนันเอง มิสู้บอกว่าเขาจับมือกับคนตระกูลเฉียนเปิดบ่อน ตระกูลเฉียนต้องการแค่หมากที่หาเงินให้เท่านั
