งไม่ช้ากว่าเขาแม้แต่ครึ่ง แต่ทำเช่นนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออกอยู่ดี
“นางปีศาจเฒ่าใกล้ตามมาทันแล้ว หนิงหลาง เจ้าปล่อยข้าเร็ว มิเช่นนั้นจะต้องตายกันทั้งคู่”
“ปล่อยอะไรเล่า ข้าเป็นคนใจร้ายเพียงนั้นเชียว?” เขาหันไปด่าทอ แต่เมื่อเห็นนางปีศาจเฒ่าซึ่งอยู่ในระยะสองจั้ง ก็ตกใจเสียจนร้องเสียงหลง “อ๊าก! นางปีศาจเฒ่าไล่ตามมาแล้ว!”
“เจ้าอ้วนบ้า! หุบปาก!”
ผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณได้ยินสองคนข้างหน้าพูดคุยกันขณะวิ่ง เรียกนางว่านางปีศาจเฒ่าครั้งแล้วครั้งเล่า ก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ ไอชั่วร้ายเอ่อล้น ครั้นเห็นทั้งสองคนอยู่เบื้องหน้า ฝ่ามือจึงรวบรวมกระแสลมทรงพลังจู่โจมไปข้างหน้าโดยพลัน
“จงเงียบปากไปตลอดกาลเสีย!”
คนทั้งสองหันกลับไปมองแล้วตื่นกลัวทันที อยากจะหลบหลีกแต่แรงเฉื่อยที่วิ่งไปข้างหน้าทำให้หยุดขาและเปลี่ยนทิศทางไม่ได้ในทันที ยามเห็นการโจมตีซึ่งแฝงด้วยกระแสลมทรงพลังโถมเข้ามา สองคนที่รู้แก่ใจว่าหลบไม่พ้นใจหายวาบ กัดฟันคิดจะฝืนต้านการโจมตี
แต่ในเวลานี้เอง ได้ยินเพียงเสียงคำรามเกรี้ยวกราดสะเทือนแก้วหูลอยมา สองคนหันมอง ทว่าทันเห็นเพียงร่างสีขาวชนพวกเขาออกไป แรงนั้นทำให้พวกเขากลิ้งบนพื้นเกือบสามจั้ง หลังจากลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถึงจะเห็นชัดเจนว่าร่างที่ชนพวกเขาคืออสูรกลืนเมฆาของเฟิ่งจิ่ว
“โฮก!”
ยามนี้กลืนเมฆาผู้สง่าผ่าเผยกลับคืนสู่ร่างเดิมที่น่าเกรงขาม พลังอำนาจและแรงกดดันของสัตว์เทวะทั้งหมดเผยออกมาหมด
