ั่นใจเกินไป หรือว่าสมองฝ่อเพราะตัณหาไปแล้วจริงๆ
“แม่นางสองคนนั้นเล่า ทำไมไม่เห็นออกมา?” ผู้ฝึกตนชายเดินไปใกล้ทีละก้าวๆ ดวงตาที่ฉายแววตื่นเต้นจ้องมองเฟิ่งจิ่ว
เธอได้ยินเช่นนี้ก็ยกริมฝีปาก เอ่ยอย่างมีความนัยแฝงว่า “พวกนางเหรอ! ลุกไม่ขึ้น นอนอยู่ด้านในน่ะ!”
“ฮ่าๆๆ มองไม่ออกเลยว่าเจ้าร้ายกาจเพียงนี้…หือ!”
เสียงหัวเราะลั่นเพิ่งเปล่งออกไป คำพูดยังเอ่ยไม่ทันจบ เขาก็เบิกตาร้องเสียงอู้อี้ จ้องมองเด็กหนุ่มชุดแดงที่จู่ๆ มายังเบื้องหน้าด้วยความตะลึงและยากจะเชื่อ ความเจ็บตรงหน้าอก ร่างกายที่แข็งทื่อ ความอึดอัดในลำคอ ทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เด็กหนุ่มคนนี้มาถึงเบื้องหน้าของเขาเพียงชั่วครู่เดียวจริงๆ และโจมตีเขาจนถึงชีวิต
“เจ้าก็เข้าไปอยู่กับพวกนางแล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วหมุนตัวผลักร่างกายที่แข็งทื่อนั้นเข้าไป ทันทีที่ดึงกริชออกมาเลือดก็สาดกระเซ็น ผู้ฝึกตนชายสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายอย่างไม่ยินยอม กระทั่งตายไปดวงตาก็ยังเบิกโตอย่างไม่มีทางเชื่อ
ใช่ เขามีวรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานขั้นสุดท้าย ส่วนวรยุทธ์ที่เฟิ่งจิ่วเผยออกมาเป็นเพียงสร้างรากฐานขั้นเริ่มต้น คนที่นี่ต่างนึกว่าเฟิ่งจิ่วเป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับนี้ ใครจะนึกได้ว่าเธอเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังขั้นกลางแล้ว?
ผู้ฝึกตนหลอมแก่นพลังขั้นกลางจะสังหารผู้ฝึกตนสร้างรากฐานสักคนนั้นง่ายดายเกินไปจริงๆ ในด้านความเร็ว ตลอดมาผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไม่มีทางเร
