นดิ้นอยู่สักพักก็ตายไป ตรวจหาสาเหตุไม่ได้ เพราะเข็มเงินของเฟิ่งจิ่วแทงเข้าสู่ร่างกายของเขา เข้าไปทั้งเล่มไม่มีเหลือ ย่อมตรวจสอบไม่ได้เป็นธรรมดา
“พวกเขาสองคนเล่า?” หลังจากหญิงทั้งสองกลับมาเห็นว่าเหลือแค่เฟิ่งจิ่วกับซ่งหมิง ก็ขมวดคิ้วถามทันควัน
“บอกว่าไปห้องน้ำ เจ้าจะไปด้วยหรือ?” เฟิ่งจิ่วมองหญิงสาวคนนั้น ถามอย่างเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
ครั้นได้ยินเช่นนี้ นางถลึงมองเฟิ่งจิ่ว “เจ้าอย่าเล่นลูกไม้จะดีที่สุด มิเช่นนั้นได้ทรมานยิ่งกว่าตายแน่นอน ไป” กล่าวจบก็นำทางไปข้างหน้าอีกครั้ง ส่วนอีกคนไปตามหายังทิศทางที่ต้วนเยี่ยกับหนิงหลางจากไป
“จริงด้วย ตรงนั้นคืออะไร?” เฟิ่งจิ่วชี้ไปยังจุดที่ค่อนข้างห่างไกลพลางถาม
“ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะไปได้ ตามข้ามาเป็นพอ” นางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ขณะหันมามองคนทั้งสอง
เฟิ่งจิ่วส่งสัญญาณไปทางซ่งหมิง ให้เขาเข้าไปจัดการผู้หญิงคนนี้ ซ่งหมิงเห็นดังนั้นก็ลำบากใจเล็กน้อย แต่ภายใต้สายตาของเฟิ่งจิ่ว เขายังคงหลับตาสาวก้าวยาวเข้าไปกอดนางไว้
นางตกใจไปพักหนึ่ง ขมวดคิ้วถามว่า “ซ่งหมิง เจ้าทำอะไร?”
“หากเข้าสำนักร่วมเริงรมย์ ข้าอยากฝึกบำเพ็ญเคียงคู่เจ้า” ซ่งหมิงเอ่ยไป แววตามีความคาดหวัง “เจ้าก็รู้ รู้ว่าข้าชอบเจ้า เจ้าก็ชอบข้าเช่นกันใช่หรือไม่?”
เอาเถอะ! เขากล่าวคำพูดนี้จบตัวเองก็แทบจะขนลุกซู่ไปหมดแล้ว
………………………………………………….
