ตอนที่ 1015 ช่วยได้ก็ช่วย + ตอนที่ 1016 แววตาน่าสะพรึง
ตอนที่ 1015 ช่วยได้ก็ช่วย
เหล่าคนชุดดำเห็นทั้งสองคนร่วมมือกันพละกำลังยิ่งเพิ่มพูน หากสู้ต่อไปสุดท้ายอาจบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย หนึ่งคนในนั้นจึงยกมือให้สัญญาณ หลังจากถอยไปอย่างรวดเร็วแล้วก็จ้องต้วนเยี่ยกับซ่งหมิง “เรื่องนี้พวกเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเอง พวกเราไป!”
หาเรื่องใส่ตัว? บนใบหน้าละอ่อนของต้วนเยี่ยปรากฏความสงสัย หมายความว่าอย่างไร? ขณะกำลังคิดก็ได้ยินเสียงซ่งหมิงลอยมา
“สู้ไม่ได้ก็หนีหรือ แน่จริงอย่าหนีสิ!”
“พอแล้ว พวกเรากลับไปกันเถอะ!” ต้วนเยี่ยกล่าวพลางเก็บกระบี่เดินกลับไป ไม่แม้แต่จะมองหญิงสองคนนั้น
“แม่นาง พวกเราปักหลักอยู่ข้างหน้านี้ พวกเจ้าไปด้วยกันไม่ดีกว่าหรือ? ทางนั้นพวกเรามีกระโจมเล็กพักผ่อนได้ ยามนี้ท้องฟ้ายังมืด ปล่อยพวกเจ้าเดินเตร่อยู่ที่นี่คงไม่ดี”
“ซ่งหมิง!” ต้วนเยี่ยมองเขาตาเขียวปัด “ห้ามพาคนที่ไม่รู้จักมักจี่กันกลับไปเชียว!”
“แค่ผู้หญิงสองคน อีกทั้งไม่ใช่คนอันตรายอะไร จริงด้วย ท่านนี้…” ซ่งหมิงมองหญิงชราข้างๆ พลางเอ่ยถาม
“นี่คือท่านย่าของพวกเราเจ้าค่ะ ในตระกูลเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พวกเราจึงพาท่านย่าหนีออกมา หากท่านย่าไม่ปกป้องพวกเรามาตลอดทาง เกรงว่า…” เอ่ยถึงตรงนี้ หญิงสองคนนั้นปิดหน้าสะอื้นเบาๆ
สาวงามร่ำไห้ ผ้าผืนบางปิดหน้าไว้ หยาดน้ำตาคลอเบ้า งดงามอ่อนหวานชวนหลงใหล ทำให้ซ่งหมิงมองแล้วใจอ่อนยวบ แทบทนไม่ไหว
