บทที่ 16 หยดเลือดหัวใจ
“คู่หมั้นคนใหม่ของนายท่าทางจะเจ้าอารมณ์ไม่ใช่น้อยนะ ใช้ไม่ได้เลย กล้ารังแกชิงรั่วต่อหน้าคนมากมายแบบนี้น่ะ” บนชั้นสอง โจวฮ่าวกับเพื่อนสนิทของเขาโอวหยางจุนกำลังมองลงไปยังที่เกิดเหตุ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตัวเองหลงรักกำลังถูกรังแก โจวฮ่าวก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีก จึงคว้าคนข้างกายลงไปข้างล่าง “ไป เราไปช่วยชิงรั่วกอบกู้สถานการณ์กัน!”
“เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ใช่คู่หมั้นของฉัน!” เขารังเกียจที่คนอื่น ๆ ยัดเยียดเฝ่ยไป๋ลู่ให้กับเขา คนที่เขาจะแต่งงานด้วยมีเพียงเฝ่ยชิงรั่วเท่านั้น
“จุ๊ ๆ” จู่ ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ก็รู้สึกปวดฟันเมื่อเห็นท่าทางของเฝ่ยชิงรั่ว
“ดูทำท่าทางเข้า ตัวเองถือไม่ดีเองแท้ ๆ จงใจทำทีให้คนอื่นเขาเข้าใจฉันผิดเหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่บีบคางของเฝ่ยชิงรั่ว บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น
ช่วยด้วย! ปกติคนที่เคยเจอใช้แต่คำพูดเพื่อทำร้ายกัน ไม่เคยมีใครที่ไหนเขาลงไม้ลงมือใส่กัน แล้วทำไมนังบ้าเฝ่ยไป๋ลู่นี่ถึงไม่เล่นตามเกมของฉันล่ะ?
นังผู้หญิงคนนี้กินอะไรมาถึงได้แรงเยอะนัก คางฉันโดนบีบจนเขียวไปหมดแล้วเนี่ย!
เฝ่ยชิงรั่วเจ็บคางจนอยากจะร้องขอชีวิต น้ำตาเกือบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ และเธอก็พูดราวกับยอมรับผิดไว้เอง “ไม่มีอะไร เป็นฉันที่ทำหล่นเอง”
“เฮ้ ปล่อยมือ มีใครที่ไหนเขาทำตัวอันธพาลเหมือนเธอกันบ้างฮะ?!” ตอนนั้นเอง โจวฮ่าวก็เข้ามาขัดจังหวะ เขาความโมโหจนอยากจะลงไม้ลงมือกับเฝ่ยไป๋ลู่
เฝ่ยไป๋ลู่สูดลมหายใ
