จเย็นเข้าปอด ก่อนจะโยนเฝ่ยชิงรั่วไปหาโจวฮ่าว
โจวฮ่าวรีบพยุงเฝ่ยชิงรั่วไว้ ยามเห็นคางของเธอแดงช้ำ ก็อดปวดใจไม่ได้ ทั้งยังอยากจะปลอบโยนเธอ
แขกเหรื่อในห้องโถงพลันถูกดึงดูดจากการเคลื่อนไหวของทางด้านนี้
เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนที่อ่อนแอกว่า ดังนั้นสายตาที่คนอื่น ๆ มองเฝ่ยไป๋ลู่จึงไม่ค่อยดีนัก
เฝ่ยไป๋ลู่เชิดคางมองทุกคนในห้องโถง ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แล้วหยุดที่เบื้องหน้าของโอวหยางจุน “จุดอิ่นถาง*[1]ของนายดำคล้ำ หมายถึงการทรยศและหักหลัง ยินดีกับนายด้วยนะ ที่ได้สวมหมวกเขียว*[2]”
พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไป
ทันใดนั้น กระแสเสียงครหาของทุกคนก็เบนจากเฝ่ยไป๋ลู่ผู้กลั่นแกล้งลูกชู้ มาทางโจวฮ่าวกับเฝ่ยชิงรั่วที่กำลังยืนกอดกัน
บรรดาทุกคน ณ ที่นี้ล้วนทราบกันดีอยู่แล้วว่าเฝ่ยชิงรั่วกับโอวหยางจุนมีสัญญาหมั้นหมายกัน
ถึงลูกสาวที่แท้จริงจะกลับมาแล้ว การหมั้นก็ยังไม่ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ แต่ว่าในเวลานี้เฝ่ยชิงรั่วกับโจวฮ่าวกลับใกล้ชิดกันมากเกินไปสักหน่อย
[ข่าวด่วน!!!]
[ฮ่า ๆ! พล็อตนิยายสุดโปรดของฉัน! การเบี่ยงประเด็นไปที่คู่กรณีและหลบหนีไปอย่างแนบเนียน ช่างน่าสนใจจริง ๆ!]
[ฉันก็ว่าผู้ชายคนนี้แปลกมาก เขาทำหน้าตาประหนึ่งว่าแฟนตัวเองถูกรังแก ที่แท้พวกเขาก็เป็นชู้รักกันนี่เอง!]
ใบหน้าของโอวหยางจุนซีดเซียว มือกำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว พลางมองโจวฮ่าวด้วยท่าทางซับซ้อนซึ่งแฝงไว้ด้วยความอาฆาต
