ถึงว่าทำไมโจวฮ่าวสนใจเฝ่ยชิงรั่วขนาดนี้ ที่แท้หมอนั่นก็…
“โอวหยาง ฉันเปล่านะ! ฉันก็แค่ร้อนใจไปหน่อยเอง!” โจวฮ่าวเกือบจะตาถลนออกมาแล้ว เขารีบปล่อยมือออกจากเฝ่ยชิงรั่วด้วยความตกใจ
เฝ่ยชิงรั่วไม่ทันระวังจึงล้มลงกับพื้น ทั้งความตื่นตระหนก ความอับอาย และความอัปยศอดสูเข้าครอบงำจิตใจของเธอทันที
แต่ไหนแต่ไรมา เธอไม่เคยได้รับความอับอายขนาดนี้มาก่อน
ที่แท้เฝ่ยไป๋ลู่กับเธอก็ถูกกำหนดให้ต้องขัดแย้งกัน! ทั้งหมดที่เกิดขึ้น …ล้วนเป็นเพราะเฝ่ยไป๋ลู่ทั้งนั้น!
เฝ่ยชิงรั่วปิดหน้าแล้ววิ่งจากไป ทิ้งชายสองคนที่กำลังทะเลาะต่อยตีกันไว้เบื้องหลัง
จู่ ๆ ภายในห้องโถงก็มีเสียงดังกึกก้อง
เมื่อออกจากห้องโถงมา ไม่ว่าแฟน ๆ จะสนใจหรือไม่ก็ตาม เฝ่ยไป๋ลู่ก็ได้ปิดการถ่ายทอดสดไป
วันนี้เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทะเลาะกับเฝ่ยชิงรั่ว ดวงตาสีดำขลับของเฝ่ยไป๋ลู่ส่องประกายเยือกเย็น
ความวุ่นวายน่ะ ถ้าจะทำก็ต้องทำให้สุดสิ ถ้าทำแบบนั้น ครอบครัวเฝ่ยทุกคนก็จะเข้ามาเอี่ยวในเหตุการณ์ด้วย และเธอก็จะหลบหนีได้สบายปรื๋อ
เมื่อล็อกประตูดีแล้ว เธอก็เปิดหน้าต่างออก แล้วกระโดดลงจากชั้นสาม
เสียงลมโกรกก้องอยู่ในหู
เฝ่ยไป๋ลู่แตะเท้าข้างหนึ่งบนผนัง ก่อนพลังที่มองไม่เห็นจะแผ่ออกมาจากฝ่าเท้า พลันเธอก็ใช้แรงส่งตัวเองลอยข้ามกำแพงไป หลังจากกระโดดข้ามไปมาอยู่หลายห้อง ในที่สุดเธอก็มาถึงห้องขนาดเล็กห้องหนึ่ง
ห้องนี้ตั้งอยู่ใจกลางบ้านตระกูลเฝ่ย แลัภายในห้อ
