งก็มีพลังงานสีดำขุ่นมัวลอยอ้อยอิ่งอยู่
เธอรู้สึกได้ถึงหยดเลือดหัวใจของตัวเองที่หายไป …ว่าอยู่ที่นี่!
……
“พ่อไล่เฝ่ยไป๋ลู่คนนั้นออกไปเถอะครับ!” เฝ่ยเฉิงโกรธมากจนตาแดงก่ำ “ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของพ่อที่เราต้องรับเฝ่ยไป๋ลู่กลับมา ทั้ง ๆ ที่ยัยนั่นไม่ได้มีเจตนาดีเลย แถมยังมารังแกพี่ชิงรั่วต่อหน้าสาธารณะอีก! ถ้าผมไปไม่ทัน ตอนนี้พี่ชิงรั่วก็คงฆ่าตัวตายไปแล้ว!”
เฝ่ยมาเพิ่งจะจัดการเรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยงเสร็จ หัวก็ยังปวดตุบอยู่เลย
แล้วตอนนี้ยังต้องมาโดนลูกชายทำตัวไร้มารยาท ตะโกนตะคอกใส่อีก ความอัดอั้นในใจพลันปะทุออกมา ทำให้เฝ่ยมาเหวี่ยงมือตบหน้าลูกชายอย่างไม่รู้ตัว
เพียะ
เฝ่ยเฉิงปิดแก้มที่รู้สึกแสบร้อน ขณะจ้องมองเฝ่ยมาด้วยความตกตะลึง “พ่อตีผมเหรอ พ่อกล้าตีผมเพราะเฝ่ยไป๋ลู่งั้นเรอะ ได้! รับเฝ่ยไป๋ลู่กลับมาได้เลย แล้วหลังจากนี้คุณก็ไม่ใช่พ่อของผมอีก ไปละ!”
ความนับถือในตนเองของเด็กหนุ่มถูกกระทบอย่างรุนแรง เขาร้องไห้พลางหนีออกจากบ้านไปทั้งอย่างนั้น
คุณแม่เฝ่ยอยากจะรั้งไว้ก็รั้งไม่อยู่ จึงอดไม่ไหวที่จะหันไปบ่นใส่เฝ่ยมา “ไม่ไปสั่งสอนเฝ่ยไป๋ลู่ล่ะ คุณจะมาตีเสี่ยวเฉิงทำไมกัน!”
เฝ่ยมาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ฉันโกรธมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะ”
ในตอนนั้นสมองของเขาว่างเปล่า เขาแค่อยากระบายความโกรธที่อยู่ในใจออกมาก็เท่านั้น
คุณแม่เฝ่ยรู้สึกร้อนรนจนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ “เฝ่ยไป๋ลู่ก็เหมือนกัน เธอไม่เข้าใจอะไรเ
