หลือเพียงเท่ารูเข็ม
ขณะที่เธอกำลังจะเอามันออกมา จู่ ๆ เงาดำก็ปรากฏขึ้นเหนือรูปปั้นทองคำ มันอ้าปากกลืนหยดเลือดหัวใจเธอเข้าไป
เงาดำนั้นคือเจ้างูน้อย เฝ่ยไป๋ลู่จึงจับงูตัวนั้นมา แล้วเอามันออกมาพร้อมกัน
งูน้อยเอียงคอกะพริบตาด้วยความสับสน
“ในเมื่อยกระดับสติปัญญาได้แล้ว ยังจะทำเป็นไขสืออีก” เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มเยาะ จับหางของมันแล้วเหวี่ยงร่างเล็กไปมา
“ไม่คายออกมาใช่ไหม ฉันมีวิธีมากมายที่จะทำให้แกอ้วกออกมา ถ้ายังไม่คายออกมา ฉันจะถลกหนัง ผ่าท้อง แล้วคว้านหยดเลือดออกมาเอง…”
ดวงตาสีเข้มของงูน้อยเอ่อคลอระริกไหวด้วยความกลัว
“ฟ่อ…”
เฝ่ยไป๋ลู่หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ ก่อนถามอย่างสงสัย “แกคายออกมาไม่ได้เหรอ? ทำไม?”
งูน้อยพันหางรอบมือเธอ ยืดตัวขึ้น อ้าปากให้กว้าง เพื่อให้เฝ่ยไป๋ลู่ตรวจสอบ
งูตัวนี้ ทั้งมีปากที่กว้างและมีเขี้ยวแหลมคม ทว่าเฝ่ยไป๋ลู่กลับกล้าล้วงเข้าไปในปากของงูอย่างไร้ความปรานี โดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย
ดวงตาดุจบ่อน้ำน้อยของงูน้อยสั่นระริก ‘นี่มันจะกลั่นแกล้งงูเกินไปแล้วนะ ฟ่อ ๆ…’
“เฝ่ยไป๋ลู่ เธอพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหม” เฝ่ยอวี้โกรธจัดจึงบุกเข้ามาโดยที่ไม่เคาะประตู ทว่าเมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่กำลังเล่นกับงู ความรังเกียจในดวงตาของเขาก็ฉายชัดขึ้น “งูมาจากไหน โยนมันออกไปเร็วเข้า!”
เฝ่ยไป๋ลู่หยุดมือที่กำลังล้วงคองูตัวน้อยอย่างใจเย็น และหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือข้างนั้นให้แห้ง “นายมีเรื่
