้ “อย่าเพิ่งไปสิ! นั่นผู้หญิงอ่อนแอสองคนนะ พวกเราเป็นผู้ชาย เห็นคนตายไม่ช่วยเหลือจะเป็นชายชาตรีได้อย่างไร ไปๆๆ”
ต้วนเยี่ยยังไม่ทันได้สติกลับมาก็ถูกลากไปข้างหน้าแล้ว ได้ยินเพียงอีกฝ่ายตะโกนลั่นว่า “ปล่อยแม่นางสองคนนั้นเสีย!”
เดิมทีพวกผู้อารักขาเห็นว่าสู้คนเหล่านั้นไม่ได้ ซ้ำร่างกายยังบาดเจ็บ จึงทิ้งหญิงสองคนกับหญิงชราและหนีไปเรียบร้อย เมื่อคนชุดดำพวกนั้นจับหญิงทั้งสองคนไว้ ซ่งหมิงก็ลากต้วนเยี่ยกระโดดออกมา
ใบหน้าเด็กน้อยของต้วนเยี่ยมืดทะมึน เขาที่ไม่คิดจะสู้โดนลากเข้าไป ครั้นเห็นกระบี่ในมือคนชุดดำพวกนั้นจู่โจมมาหา ก็ได้แต่กัดฟันถลึงมองซ่งหมิงแล้วกุมกระบี่ออกไปโจมตีคนชุดดำพวกนั้น
เหล่าคนชุดดำมีวรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง หากสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งต้วนเยี่ยไม่กลัว แต่เมื่อพวกเขาสองสามคนล้อมโจมตีมาพร้อมกัน เขารับมือไม่ไหวสักเท่าไร พอไม่ทันระวังก็โดนฟันเป็นรอยเลือดเล็กๆ สองสามแผล
เขาหลบออกไปอย่างทุลักทุเล ตามหาซ่งหมิง ทว่ามองไปคราวนี้ก็แทบโกรธจนกระอักเลือด
“แม่นางทั้งสอง พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ต้องเป็นห่วงไป มีข้าอยู่คนพวกนั้นทำร้ายพวกเจ้าไม่ได้หรอก เฮ้อ พวกเจ้าดูสิ แขนเลือดไหลหมดแล้ว”
ซ่งหมิงประคองหญิงคนหนึ่งในนั้นไว้พลางเอ่ยถึงบาดแผลของนาง แต่สายตากลับมองหน้าอกที่วับๆ แวมๆ
“คุณชาย ขอบคุณคุณชายมากที่ช่วยชีวิต” น้ำเสียงอ่อนหวานของหญิงที่เขาประคองไว้ดังขึ้นอย่างขลาดกลัว ใบหน้างดงามของน
