นตระหนก “เรื่องนี้พวกเขาไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวกับพวกเขาเลย…”
“เช่นนั้นก็เล่ามาให้ละเอียด!” บรรพบุรุษตระกูลซ่งแค่นเสียงหยันหนักๆ พลางจ้องมองนางด้วยสายตาคมกริบ
“ข้าจะพูด ข้าจะพูด…”
นางตะโกนร่ำไห้ นึกเสียใจภายหลังยิ่งนัก นางเล่าเรื่องที่ลูกชายคนเล็กโดนรังแกแต่ไม่มีใครออกหน้าให้ สุดท้ายยังสะอื้นไห้เอ่ยว่า “ข้าสั่งให้คนไปวางยาพวกเขา เพียงแต่เป็นยาพิษฤทธิ์ซ่อนเร้น ผ่านไปสักพักจะไม่ออกฤทธิ์ ข้าคิดว่ารอพวกเขาออกไปจากที่นี่ ต่อให้ไปตายที่อื่นข้างนอกก็คงไม่สงสัยมาถึงพวกเราทางนี้ ไม่นึกว่าคนที่ส่งไปจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย…”
ทุกคนในห้องโถงได้ยินก็พูดไม่ออก จะคร่าชีวิตคนเพียงเพราะเรื่องวิวาทระหว่างเด็กหนุ่มสองสามคน จิตใจของนางต้องชั่วร้ายเพียงใดกัน?
“เจ้าทำความผิดร้ายแรงไว้ชีวิตไม่ได้!”
ผู้เฒ่าตระกูลหลิ่วจ้องมองนาง กล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนคนนั้นเป็นใคร ไปวางยาเขา? เจ้าไปรนหาที่ตายถึงที่ชัดๆ แต่ก็ใช่ หากเจ้าไม่รนหาที่ตาย พวกเราจะรู้ความจริงของเรื่องเมื่อปีนั้นได้อย่างไร จะว่าไปเจ้าก็หาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น”
เขากล่าวจบก็มองบรรพบุรุษตระกูลซ่ง “รู้เรื่องกันแล้ว ผู้หญิงคนนี้จะจัดการเช่นไร? พวกท่านว่ามาเถอะ”
บรรพบุรุษตระกูลซ่งมองทางลูกชาย เอ่ยว่า “นางเป็นผู้หญิงของเจ้า เจ้าจัดการเองเถอะ”
ผู้นำตระกูลซ่งได้ยินเช่นนี้ก็ครุ่นคิด มองหญิงชราด้านล่าง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นหาความคุ้นเคยเช่นวัน
