วานไม่พบสักนิด เขาถอนหายใจกล่าว “ไป๋ซื่อจิตใจชั่วช้า ซ้ำยังวางยาทำร้ายนายหญิง เป็นความผิดที่อภัยให้ไม่ได้ เห็นแก่ที่นางให้กำเนิดลูกชายสองคนเพื่อตระกูลซ่ง จะเหลือร่างทั้งหมดไว้ครบส่วน มอบเหล้าพิษหนึ่งแก้วแล้วกัน!”
“มะ ไม่ได้ ทะ ท่านพ่อ ยะ อย่าฆ่าท่านแม่ข้า อย่าเลยขอรับ…” คุณชายสามอ้อนวอนอย่างตื่นกลัว โขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดัง เสียงกระแทกดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องโถง
“ตอนนางทำให้แม่ของข้าตาย ข้าเพิ่งอายุห้าขวบ นางทำให้แม่ข้าเจ็บป่วยทรมานมากมายเพียงนั้นก่อนจะตายไป เหล้าพิษหนึ่งแก้วนี่ไว้หน้านางเกินไปแล้วจริงๆ!” ซ่งหมิงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มเข้ม ไม่คิดว่าพวกเขาน่าสงสารแม้แต่น้อย
ใครที่ทำร้ายเสียจนเขาขาดแม่ไปตั้งแต่เด็ก? ใครคิดจะยึดครองตำแหน่งของแม่เขา? แล้วใครที่เสพสุขกับความรุ่งเรืองมั่งคั่งในตระกูลซ่งมาหลายปีเพียงนี้? หนึ่งคำว่าตายก็เบามากไปแล้ว ยังไม่สาสมพอจะระบายความแค้นหลายปีในใจเขาได้
ไป๋เหลียนได้ยินคำพูดของผู้นำตระกูลซ่งก็ตกใจ มองเขาอย่างค่อนข้างเหม่อลอย ภายใต้สายตาของนาง ผู้นำตระกูลซ่งนึกถึงคำพูดหวานซึ้งที่เปี่ยมด้วยเสน่หาของพวกเขา ดวงตาก็แวววาวเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะละสายตาออกไป
ไป๋เหลียนเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มหมดหวัง หากบุรุษคนหนึ่งจะทิ้งเรา เช่นนั้นเขาก็ทิ้งเราไปจริงๆ หลายปีมานี้แม้นางเลี้ยงคนข้างกายไว้บ้าง แต่ในเวลาเช่นนี้กลับยังคงช่วยเหลือนางไม่ได้
นางรู้ว่าตนเองต้องตายอย่างไม่สงส
