้อมแขน เดิมทีควรจะสบายใจอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อความรู้สึกสัมผัสแห้งผากหยาบกร้านไปบ้างอย่างเห็นได้ชัดก็ตกใจลืมตาขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก้มหน้าเล็กน้อยมองไปยังคนในอ้อมกอด มองไปเช่นนี้ก็ตกใจเสียจนอุทานเสียงหลง
“อ๊าก!”
ภายในเสียงร้องเสียงหลง ร่างกายผุดขึ้นจากเตียงตามสัญชาตญาณ พันผ้าตรงเอวและกระโจนลงจากเตียง สีหน้าทั้งตื่นตกใจและหวาดผวา ใบหน้าที่ในวันปกติล้วนน่าเกรงขามยามนี้เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง
“เจ้าเป็นใครกัน! ไสหัวออกไป!”
ผู้หญิงบนเตียงตื่นมาท่ามกลางความตกใจ มองยังคนที่ยืนหน้าเตียงและกราดมองตนเองอย่างไม่เข้าใจสักเท่าไร น้ำเสียงมีความสับสนและสงสัย “นายท่าน เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
ทว่าเพียงเสียงเปล่งออกไป แม้แต่ตนเองยังตกใจ เธออ้าปากค้างอย่างนิ่งอึ้ง ก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ มองไปเช่นนี้ เมื่อสายตาสบกับผิวพรรณเหี่ยวย่นบนมือ ก็ส่งเสียงกรีดร้องทันใด
“กรี๊ด!”
เสียงเล็กแหลมมีความตกใจและหวาดกลัว ซ้ำยังมีความเหลือเชื่อ ดวงตาเบิกโต ร่างกายสั่นเทาอย่างหยุดไม่ได้ มองสองมือของตนเอง แล้วยื่นมือที่สั่นเทิ้มไปคลำยังใบหน้าตนเอง รวมถึงเส้นผมขาวที่ลู่ลงตรงแก้ม
“ทะ ทำไมเป็นเช่นนี้? เป็นแบบนี้ได้เช่นไร?” เธอตะเกียดตะกายลงจากเตียงอย่างตื่นตระหนก มายังด้านหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
………………………………………………….
