บทที่ 731 ท่านแม่ลำเอียงแล้ว
“ข้ารู้ ข้าเองก็บอกเรื่องนี้กับพี่ใหญ่ไปแล้วไม่ใช่หรือ?” แม้เขาจะพูดคุยเรื่องนี้แล้ว ทว่ายังซาบซึ้งใจกับความห่วงใยของภรรยาที่มีต่อพ่อของตน เขาปลาบปลื้มใจไม่น้อย
หมายความว่าอย่างไรกัน?
ภรรยาของเขาถือว่านางเป็นส่วนหนึ่งของสกุลจูแล้วอย่างไรเล่า
มีสามีคนไหนไม่ต้องการให้ภรรยาเห็นพ่อแม่สามีไม่ต่างจากพ่อแม่ของนางบ้าง
หลินซื่อเองก็พูดคุยเรื่องนี้กับจูอู่เช่นกัน ทว่านางบอกเพียงว่าสังเกตเห็น ไม่ได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านี้
“จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปถามดูพรุ่งนี้” จูอู่เกรงว่านางจะเผลอทำเรื่องไม่เหมาะทั้งที่มีเจตนาดีจึงเอ่ยปราม “เจ้าห้ามไปพูดเรื่องนี้กับใคร เข้าใจไหม?”
“ข้ารู้น่า” นางตอบ “ข้าไม่แพร่งพรายเรื่องนี้หรอก ช่วงนี้ข้ามีงานล้นมือ จะเอาเวลาที่ไหนไปคุยกับคนอื่นกัน”
นางหันไปเล่าว่าช่วงนี้เย่อวี๋หรานมักสั่งให้พวกนางพรวนดินเพาะปลูก
“ไม่รู้ว่าท่านแม่ไปได้ความคิดมาจากไหน ถึงได้ปลูกผักกับต้นอื่น ๆ มากมายเช่นนี้ หลายวันที่ผ่านมาเราเหนื่อยกันมาก” สิ้นคำ นางก็ซบลงในอ้อมแขนสามี
เมื่อเห็นเช่นนั้นจูอู่ก็ลุกขึ้นลูบหลังนาง “ท่านแม่มีความคิดบรรเจิด เพียงทำตามและค่อย ๆ เรียนรู้ไป เมื่อทำเป็นกิจวัตรแล้วไม่มีทางเป็นสิ่งไม่ดี ดูอาหารการกินของครอบครัวเราสิ ล้วนแล้วแต่เป็นความคิดของท่านแม่ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?”
“ข้ายังไม่ได้ต่อว่าอะไร เพียงแค่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้นเอง”
“ถ้าเจ้าเหนื
