มรอยยิ้ม
หลินซื่อดันหัวเขาทีเล่นทีจริง รอยยิ้มบนใบหน้านางกว้างกว่าเดิม “ในเมื่อเจ้าพูดอย่างนั้น ข้าว่าท่านแม่เองก็คงเห็นแก่เรามาก”
“ท่านแม่ลำเอียง ลำเอียงให้เจ้าเจ็ดร่ำเรียนและสอบซิ่วไฉ ลำเอียงให้พี่สามตามไปเล่าเรียนและยกลูกชายให้พี่สี่เลี้ยงโดยที่เขาไม่ต้องเลี้ยงเอง แต่ยามแก่เฒ่าก็ยังมีลูกคอยดูแล ลำเอียงยกกิจการให้พี่สะใภ้สี่ รายได้ทั้งหมด นางล้วนมีส่วนแบ่ง ลำเอียงยกที่ดินให้พี่ใหญ่กับพี่รองเพาะปลูก…” จูอู่นับดูแล้วเอ่ยต่อ “ดูสิ มีใครที่ท่านแม่ไม่ลำเอียงบ้าง”
“อืม…” หลินซื่อชะงัก นางพูดไม่ออก
จากสิ่งที่เขาเอ่ยมา ดูเหมือนว่าเย่อวี๋หรานจะไม่ได้เข้าข้างใครเป็นพิเศษ
เขาหอมแก้มนางแล้วกล่าวว่า “ท่านแม่จะไม่ลำเอียงได้อย่างไร มือนางก็คือเนื้อหนังของนาง นางจะไม่เจ็บได้อย่างไร สิบนิ้วยาวไม่เท่ากัน ทุกคนต่างมีความถนัดของตน นางไม่อาจมอบสิ่งเดียวกันให้ทุกคนได้ ทำได้เพียงจัดสรรทีละเล็กละน้อย แต่ละสิ่งแตกต่างกัน แต่ก็มั่นใจว่าทุกคนได้ส่วนแบ่ง แทนที่จะสนใจว่าท่านแม่ให้สิ่งใดแก่ใครบ้าง เจ้าควรใส่ใจกับสิ่งที่นางมอบให้มากกว่า ดูว่าผู้อื่นได้แบบนี้บ้างไหม รักษาสิ่งที่นางมอบให้เจ้าให้ดี แล้วเจ้าจะได้ทุกอย่าง”
เมื่อเห็นสีหน้านิ่งอึ้งและคล้ายจะตระหนักได้ของภรรยา เขาก็ภาคภูมิใจขึ้นมาเล็ก ๆ
การได้สอนภรรยาเป็นเรื่องน่าสนุกที่สุดแล้ว!
พักนี้ได้เห็นสาวน้อยผู้นี้ ‘เติบโต’ ขึ้นไม่น้อย นางเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ
