างนอก มิเช่นนั้นพ่อกับพี่ใหญ่เจ้ารู้จะไม่พอใจ”
นางลูบๆ มือของเขา บอกว่า “เอาล่ะ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ! ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก”
“แต่…”
“ไปเถอะ!” นางให้สัญญาณ สั่งสองคนส่งเขากลับเรือน หลังจากรอเขาไปก็นั่งในเรือนทั้งดวงตาสดใสฉายประกาย กล่าวว่า “เรียกทหารอารักขาที่ตามคุณชายสามออกไปวันนี้มา”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ขานรับ ก่อนจะออกไปเรียกคน
เวลาช่วงค่ำ เมื่อท้องฟ้ากำลังมืดสนิท ร่างสีดำทั้งสองพุ่งผ่านไปจากหลังคา และร่อนลงบนหลังคาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งอย่างเงียบเชียบ…
………………………………………………….
ตอนที่ 988 แววตาเย็นเยียบ
ฝีเท้าเบาๆ พุ่งไปบนหลังคาโรงเตี๊ยม ภายในห้องมืดสนิท เฟิ่งจิ่วที่หลับสนิทบนเตียงหลังจากได้ยินการเคลื่อนไหวบนหลังคาก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสดใสแพรวพราวดุจดวงดาวในยามค่ำคืน
อสูรกลืนเมฆาที่หมอบตรงประตูห้องลุกขึ้นตัวตรง เดินไปตรงเตียงมองนายท่านที่ตื่นมาแล้ว
เฟิ่งจิ่วเพียงโบกมือเบาๆ ให้สัญญาณมันหมอบลงไป มันจึงหมอบกลับลงพื้นและหลับตา
เธอไม่ได้ลุกขึ้นแต่หลับตาเงี่ยหูฟัง จะดูเสียหน่อยว่าการระวังตัวของต้วนเยี่ยกับหนิงหลางเป็นอย่างไร เจ้าหนูสองคนกลางวันซ้อมคน กลางคืนจะนอนเป็นตาย? หรือยังคงระวังตัว?
สองห้องนอกนั้น เมื่อมีคนร่อนลงบนหลังคาต้วนเยี่ยกับหนิงหลางบนเตียงต่างตื่นขึ้นมา ต้วนเยี่ยเดิมทีก็ระวังตัว ส่วนหนิงหลางลำบากไปครั้งหนึ่งก็ไม่กล้าไม่ระวัง
การเคลื่อนไหวเบามาก หนำซ้ำยังเก็บซ่อนกลิ่นอายได้ดียิ่ง ชัดเ
