นหมด ต้วนเยี่ยไม่สนใจคนอื่นๆ ชั้นล่าง แต่มองยังเฟิ่งจิ่วพลางถามว่า “เขาถูกขายไปได้อย่างไร? อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน อ๊ะ! หนำซ้ำเจ้านั่นยังฉลาด! ขายคนอื่นยังเป็นไปได้ จะโดนคนอื่นขายได้อย่างไร?”
“ข้าตามไปด้านหลัง เห็นเขาออกจากโรงเตี๊ยมก็ถูกคนเพ่งเล็ง เจ้านั่นยังเดินไปทางตรอกเล็กๆ ทั้งหน้าหลังไม่มีใครก็โดนผู้ฝึกตนสามคนใช้ท่อนไม้ฟาดสลบและแบกไป จากนั้นยังส่งไปขายเป็นสินค้ายังตลาดใต้ดิน” เธอกล่าวอย่างไม่แยแส นึกถึงท่าทางของเจ้าอ้วนที่โดนซ้อมเสียจนน่าเวทนา ก็หัวเราะทันควัน
ต้องมีคนจัดการเขา
ต้วนเยี่ยได้ยินยังตะลึงไปบ้าง จ้องมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “เจ้าคิดจะทำอะไร? คงไม่คิดสบโอกาสกำราบเขากระมัง?” รู้ว่าหนิงหลางโดนขายไปก็ไม่ช่วยกลับมา ซ้ำยังมานั่งยิ้มตรงนี้ เขากำลังคิดแผนร้ายอะไรอีก?
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ ก็ยื่นสองมือไปลูบๆ ใบหน้าเด็กน้อยของเขา ยิ้มเอ่ยว่า “ต้วนเยี่ย นับวันเจ้ายิ่งรู้ใจข้า ข้ายังไม่ได้พูดเลย! เจ้าก็รู้ว่าข้าคิดจะจัดการเขา”
………………………………………………….
