เมื่อครู่ซื้อเจ้าอ้วนมาคนหนึ่งไม่ผิด บอกว่าเขาเป็นคนของคุณชายได้อย่างไร? อีกอย่างพวกเราเก็บเจ้าอ้วนไว้ยังมีประโยชน์นัก ซื้อกลับมาสามร้อยเหรียญเงิน ขายออกไปไม่ใช่แค่สามร้อยเหรียญเงิน”
เฟิ่งจิ่วยกริมฝีปาก “เจ้าไม่ใช่คนตัดสินใจในนี้ ไปเสีย! เรียกหัวหน้าพวกเจ้าออกมา”
เขาได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจ สีหน้ายิ่งคร่ำเครียดลง “เจ้าบ้ามาจากไหนกัน? ไม่ดูเสียหน่อยเล่าว่าที่นี่คือที่ไหน ถึงกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่? เรียกคนมานี่ซิ! โยนเขาออกไป!”
“ออกไป!”
ผู้ฝึกตนสี่คนล้อมเข้ามา หนึ่งคนในนั้นก้าวเข้าไปคิดจะดึงคอเสื้อลากเฟิ่งจิ่วออกไป ใครจะนึกว่าหนุ่มน้อยเงยหน้าอย่างเกียจคร้าน แววตาเย็นเยียบแฝงด้วยแรงกดดันโจมตีไป ท่าทางและแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งพลันกระจายออกไป ทำให้ผู้ฝึกตนคนนั้นเพียงรู้สึกว่าไอสังหารจู่โจมมา สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและหวาดกลัวตั้งแต่เท้าพุ่งขึ้นไปถึงกลางใจ ระหว่างที่การโจมตีและแรงกดดันอันรุนแรงทำให้เขาตื่นตกใจ หน้าผากยังเหงื่อไหล สองขาอ่อนยวบทรุดนั่งลงไปเสียงดัง
คนที่นี่ล้วนเป็นผู้ฝึกตน ในนั้นยังมีผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานสองคน แม้แต่ผู้ดูแลก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง เห็นแรงกดดันที่เด็กหนุ่มชุดแดงปล่อยออกมา พวกเขาก็ตื่นตระหนกเป็นที่สุด ในดวงตามีทั้งความตกใจและตะลึง
หนุ่มน้อยอายุสิบหกสิบเจ็ด ทำไมถึงมีแรงกดดันและท่าทางน่ากลัวเช่นนั้น? เด็กหนุ่มคนนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่?
“จะ เจ้
