่อยข้าไปเถอะ! ข้าให้เงินเจ้าได้”
ผู้ดูแลพินิจมองเขาหัวจรดเท้า ดวงตาเผยความเหยียดหยามและดูถูก “ให้เงินข้า? ทั้งตัวเจ้าเหลือแต่ไขมัน รวมถึงเสื้อผ้าเหม็นอับเก่าๆ เจ้าจะเอาเงินจากไหนมา?”
“ข้า…”
เขาดึงพลังพลางถลึงตาอย่างเกรี้ยวกราด ขณะกำลังจะพูดจา ในที่สุดก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ กลิ่นอายพลังวิญญาณในร่างกายคล้ายจะหายไปหมดและเป็นเช่นคนธรรมดา วรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานราวกับหายไปทั้งหมด ทำให้เขาตื่นตกใจในทันที คำพูดที่เดิมทีคิดจะเอ่ยออกไปยังกลืนกลับลงไป
เขาเป็นนายน้อยของเมืองหนิงหลางไม่ผิดแน่ คุณค่าของเขาคนอื่นยิ่งจินตนาการไม่ได้ แต่หากบอกฐานะตนเองแก่คนพวกนี้ เช่นนั้นจะไม่ยิ่งอันตรายหรือ?
ในขณะที่เขาขบคิดในใจเล็กน้อย ผู้ดูแลก็โบกๆ มือ “พาคนออกไปเสีย คอยดูอย่างละเอียด คืนนี้มีงานประมูลพอดี ถึงเวลานั้นค่อยส่งคนพวกนั้นไป เจ้าหนูนี่ผิวขาวเจ้าเนื้อ เชื่อว่าจะมีคนถูกใจ”
หนิงหลางได้ยินคำพูดนี้ก็เบิกตาโต “ถูกใจอะไรกัน? ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าทำอะไรซี้ซั้ว! รีบปล่อยข้าไปจะดีที่สุด มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจภายหลัง! ได้ยินหรือไม่? ปล่อยข้าเร็ว!”
“ปล่อยเจ้า? ฝันไปเถอะ!” ผู้ดูแลหยิกใบหน้าเจ้าเนื้อของเขา สีหน้ายิ้มแย้ม “เจ้าอ้วน ดูท่าทางปกติเจ้าจะกินเก่งไม่เบา เนื้อถึงได้มากกว่าคนอื่น”
“เจ้าเฒ่า กล้ามาแต๊ะอั๋งข้า! ใบหน้าของข้าเจ้าหยิกได้หรือ?” หนิงหลางโกรธจัด สองแขนถูกคว้าไว้จึงยกขาถีบไปทันควัน โชคดีผู้ดูแลหลบได
