บหลอมแก่นพลังทำให้พวกเขาสามคนหวาดกลัวในใจ สีหน้าไร้ซึ่งสีเลือด ความเร็วอันว่องไวของศัตรูถึงขั้นพวกเขายังทำไม่ได้แม้แต่จะต้านทานหรือต่อต้าน คิดจะหนีไปตามสัญชาตญาณ ประตูข้างหน้ากลับถูกหนุ่มน้อยชุดแดงขวางไว้อีกครั้ง
หนึ่งคนในนั้นลอยตัวพุ่งไปคิดจะหนีจากหน้าต่างด้านหลังที่เสียหาย แต่ไม่นึกว่าในขณะที่เขาพุ่งไปยังหน้าต่าง เสียงคำรามก็ดังขึ้น อสูรกลืนเมฆากระโจนไปทันที กัดลงบนน่องขาและลากเขากลับมาทันใด
“ซี๊ด! อ๊าก! ขาของข้า…”
เลือดไหลออกมา กลิ่นอายแห่งความตายปกคลุม ทำให้พวกเขาสามคนหัวใจสั่นสะท้าน พร้อมมองหนุ่มน้อยชุดแดงที่สองแขนกอดอกยืนพิงข้างประตูอย่างเกรงกลัวและตื่นตระหนก
“พวกเราจะคืนสิ่งของกับคนให้เจ้า อย่าฆ่าพวกเรา อย่าฆ่าพวกเราเลย…” ทั้งสามหยิบสิ่งของบนตัวออกมาวางกองบนพื้นอย่างตื่นตกใจ ของจำพวกผ้าคาดเอวทองเอย แหวนหยกแหวนทองเอย หยกแขวนอะไรเอยล้วนวางกองไว้บนพื้น กลายเป็นข้าวของกองภูเขาเล็กๆ
เทียบกับเงินทองแล้ว สิ่งที่พวกเขาหวังยิ่งกว่าคือการอยู่รอด หากแม้แต่ชีวิตยังไม่เหลือ ต่อให้เงินมากมายก็เปล่าประโยชน์
“ไม่หนีรึ?” เฟิ่งจิ่วชายตามองพวกเขา น้ำเสียงเกียจคร้านมีกลิ่นอายเย็นเยียบ
“มะ ไม่หนี ไม่หนีแล้วขอรับ” สามคนรีบเอ่ย พลางมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า หัวใจยังสั่นไหวอย่างหวาดหวั่น
อสูรกลืนเมฆาปล่อยขาคนคนนั้นไป หลังจากแยกเขี้ยวแหลมคมและส่งเสียงข่มขู่เบาๆ ถึงจะถอยกลับไปข้างกายเฟิ่งจิ่ว
“ข้าวของ
