บนตัวเอาออกมาหมดแล้วหรือ?”
“มะ หมดเกลี้ยงแล้วขอรับ แม้แต่ของที่พวกเราได้มาก่อนหน้านี้ยังนำออกมา ไม่เหลือเลยจริงๆ” ทั้งสามรีบบอก เสื้อผ้าอะไรใดๆ ล้วนพลิกให้เขาดู เพื่อพิสูจน์ว่าไม่กล้าเก็บสิ่งของของเจ้าอ้วนนั่นไว้กับตัว
“เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่าจะพาเขาไปขาย? ในเมืองนี้มีที่ไหนค้าขายคนด้วยหรือ?” เธอเลิกคิ้วพลางเอ่ยถาม
ทั้งสามได้ยินคำพูดนี้ หัวใจก็สั่นเทิ้ม “ไม่ๆๆ พวกเราไม่กล้าขายเขาหรอก ไม่กล้าขายขอรับ…”
“ข้าถามพวกเจ้า! ว่าค้าขายคนกันที่ไหน? คนที่ซื้อขายเป็นพวกใด? พูดมาให้ชัดเจนซิ”
เห็นว่าเขาไม่ได้จะต่อว่าพวกเขา ทั้งสามทำเป็นใจกล้าและบอกว่า “เป็นตลาดใต้ดินในเมืองขอรับ ที่นั่นมีตลาดค้าทาส เดิมทีพวกเราคิดจะขายเขาเพื่อหาเงินเล็กน้อย…”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ยกมุมปาก ยิ้มเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็นำเขาไปจัดการตามแผนเดิมที่พวกเจ้าคิดไว้เถอะ!”
สามคนนิ่งอึ้ง ถามว่า “มะ หมายความว่าอย่างไรขอรับ?”
เฟิ่งจิ่วชายตามองพวกเขา กล่าวว่า “ใช่ แบกเขาไปขายเลย”
………………………………………………….
