ตอนที่ 967 หาโอกาสหนี + ตอนที่ 968 ต่างคนต่างมีดี
ตอนที่ 967 หาโอกาสหนี
รถม้าเดินทางไปทั้งคืน กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา หนิงหลางตื่นมากลางรถม้าส่ายไปส่ายมา ทันทีที่ตื่นขึ้นก็นึกถึงคำพูดของพ่อแม่ ภายหลังตนเองยังสลบไป นึกถึงเรื่องหลังจากนั้นได้ร่างกายก็สะดุ้งขึ้นมาตามสัญชาตญาณแทบในทันใด แต่เพราะสะดุ้งโหยงโดยไม่ทันตั้งตัว ศีรษะจึงชนรถม้าเข้าจังๆ
“ตุบ!”
“ซี๊ดอ๊าก! เจ็บ!”
ระหว่างที่เสียงกระแทกรุนแรงดังลอยออกไป เสียงสูดลมกายใจและเสียงร้องเจ็บปวดยังตามมา มือหนึ่งกุมหน้าผาก เขามองหนุ่มน้อยชุดแดงที่สองแขนกอดอกหลับตาสงบจิตใจ ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นมา
“เฟิ่งจิ่ว! ข้าบอกว่าไม่ไป ทำไมยังพาข้าออกมา? นึกไม่ถึงว่าจะไปรบเร้าให้พ่อแม่วางยาข้า? จะ จะ เจ้าต่ำช้าเกินไปแล้ว!” เขายื่นมือเจ้าอวบๆ ไปชี้เฟิ่งจิ่วพลางด่าลั่น
เฟิ่งจิ่วลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาเย็นชามีความเยียบเย็น “หนิงหลาง”
เพียงแวบเดียวหนิงหลางก็ใจฝ่อ วางมือที่ชี้เขาลงโดยไม่ตั้งใจ แม้แต่สายตายังมีท่าทางหลบเลี่ยง ความโกรธที่เต็มท้องเปลี่ยนไปเป็นความน้อยใจ เบ้ปากนั่งลงและหันไปทางอื่นไม่มองเขา
“ข้าบอกว่าข้าไม่ไป ทำไมเจ้ายังพาข้าออกมา? ซ้ำยังใช้วิธีชั่วช้าเพียงนี้” เขากระซิบเสียงเบา กลับไม่กล้าชี้นิ้วด่าเฟิ่งจิ่วอีก
เมื่อต้วนเยี่ยที่คุมรถม้าข้างนอกได้ยินการเคลื่อนไหวข้างใน จิตใจก็สั่นไหวเล็กน้อย อยู่ด้วยกันนานเข้ายิ่งคิดว่ามองเฟิ่งจิ่วได้ไม่ทะลุปรุโปร่ง บางคร
