้อยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนถลึงตามองเฟิ่งจิ่ว “จะ เจ้าเป็นอาจารย์สำนักศึกษาสองดารา? กล่าวเช่นนี้ เจ้ามาตามหาข้าก็เป็นเรื่องที่ไตรตรองไว้ก่อนหรือ”
“อะไรเรียกว่าไตร่ตรองไว้ก่อน? แค่วางแผนแต่เนิ่นๆ เท่านั้น”
เธอยักไหล่ บอกว่า “ข้าจะบอกเจ้าตรงๆ แล้วกัน! เพราะเรื่องบางอย่าง ข้าจึงกลายเป็นอาจารย์ของสำนักศึกษาสองดารา แต่ไม่ได้รับผิดชอบสอนนักเรียนคนอื่นในสำนักศึกษา สิ่งที่ข้าต้องรับผิดชอบคือเด็กแสบเจ้าปัญหาอย่างพวกเจ้าสี่คน เป็นเวลารวมหนึ่งปี วางใจเถอะ ผ่านไปหนึ่งปีข้าจะพาพวกเจ้ากลับไปสำนักศึกษา ถึงเวลานั้นจะอยู่สำนักศึกษาหรือกลับบ้านไป ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก”
“คนสำนักศึกษาสองดาราไม่รู้ล่ะสิว่าเจ้าคือภูตหมอ?” หากรู้ก็ไม่เชื่อว่าพวกเขาจะให้เฟิ่งจิ่วมา หนำซ้ำอยู่ด้วยกันมาตลอดทาง คิดว่าเฟิ่งจิ่วเป็นคนที่คาดเดายากและอันตราย ใครบอกว่าภูตหมอรู้แค่เรื่องยาและยาอายุวัฒนะ? จะฆ่าคนขึ้นมายังง่ายดายแบบไม่กะพริบตา?
เฟิ่งจิ่วลูบๆ คางพลางขบคิด “อืม น่าจะไม่รู้เรื่อง” ผ่านไปพักหนึ่งก็ลุกขึ้น บอกว่า “เอาละ เจ้าเก็บของเสียเถอะ! เราจะไปกันตอนฟ้ามืด มิเช่นนั้นอยู่ที่นี่นานไปเรื่องวุ่นวายจะยิ่งมากเกิน”
ต้วนเยี่ยเห็นเขาเดินออกไปก็ตะโกนว่า “เจ้าจะไปไหน?”
“ข้าจะไปหาท่านเจ้าเมืองและคุยกันเสียหน่อย” เธอโบกๆ มือพลางพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า หลังจากมาหาพ่อบ้านข้างหน้า ก็ถูกพาไปยังเรือนของเจ้าเมือง…
เจ้าเมืองกับฮูหย
