แขนไปโอบไหล่ของเขา “เจ้าอ้วน ไปๆ พวกเราไม่เจอกันตั้งนาน คืนนี้ต้องคุยกันเสียหน่อย”
กล่าวจบก็ลากตัวคนไปทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เจ้าเมืองกับฮูหยินเห็นเช่นนี้ก็มองหน้ากัน จากนั้นค่อยบอกคนอื่นๆ ว่า “ทุกท่าน หนึ่งแสนเหรียญทองที่ลูกชายข้าเก็บมาจากพวกท่าน ข้าจะถอนคืนให้ทุกท่านเอง เรื่องนี้เขาทำโดยคิดไม่รอบคอบจริงๆ ช่างเสียมารยาทนัก ขออภัยทุกท่านอีกครั้งไว้ ณ ที่นี้ หวังว่าทุกท่านเป็นผู้ใหญ่จะยกโทษให้และไม่ถือสาหาความลูกชายข้า”
“ท่านเจ้าเมืองหนิงกล่าวเกินไป เหรียญทองหนึ่งแสนไม่ต้องคืนหรอก คืนนี้พวกเราได้พบภูตหมอ แม้ร้องขอยาไม่ได้จ่ายเงินไปก็ยังคุ้มค่า” หนึ่งคนในนั้นกล่าว แล้วลุกขึ้นประสานมือคารวะ ยิ้มเอ่ยว่า “ข้าขอลาไปก่อน วันหน้าจะมาเยี่ยมอีก”
“ถูกต้อง หนึ่งแสนเหรียญทองนี้ไม่ต้องคืน ไม่ใช่เงินมากมายอะไร ว่ากันตามนี้เถอะ! พวกเราก็ขอตัวลาเช่นกัน” คนอื่นๆ ลุกขึ้นยืน ต่างพากันยิ้มเอ่ย
คนตรงนี้ล้วนไม่ใช่คนโง่ มองออกแน่นอนว่าภูตหมอกับเจ้าเมืองหนิงเหมือนจะมีไมตรีต่อกันบ้าง ในจุดนี้พวกเขาเพียงอยากผูกมิตร ไม่คิดจะสร้างความประทับใจอะไรแย่ๆ ให้ ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับตระกูลพวกเขา เงินหนึ่งแสนเหรียญทองก็ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไรจริงๆ
………………………………………………….
