ขายอมรับยากยิ่งกว่า
เธอคนนี้แม้บอกว่าเย็นชากลับยังเห็นอกเห็นใจ คอยปกป้องคนสำคัญ และไม่หวังให้คนที่ตนเองเฝ้ารักและถนอมถูกทำร้าย สำหรับคนพวกนั้นที่คิดฆ่าและต้องการชีวิต เธอจะโหดเหี้ยมไร้เมตตา
แต่สำหรับความรู้สึกระหว่างพ่อแม่ลูกที่ทุ่มเทอย่างเสียสละและไม่มีเงื่อนไขเช่นนี้ เธอกลับไม่สนใจใยดีไม่ได้ ไม่เจอก็เป็นเรื่องหนึ่ง หากเจอและเข้ามาร้องขอ ช่วยได้ก็ช่วยไปเถอะ! อย่างไรเสียเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่ลงแรงเล็กน้อยสำหรับเธอ กลับเป็นโอกาสรอดครั้งเดียวสำหรับคนอื่น
สามีภรรยาแซ่เหอได้ยินเช่นนี้ก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง เร่งกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณภูตหมอมาก ประเดี๋ยวพวกเราจะกลับไปบอกข่าวลูกชาย พรุ่งนี้จะมารับภูตหมอไปบ้านเราแน่นอน”
สองคนมีสีหน้าท่าทางตื่นเต้น หลังจากขอบคุณเป็นพันครั้งหมื่นครั้งก็กลับบ้านไปก่อน คิดจะบอกข่าวนี้แก่ลูกชายตนเอง
คนอื่นๆ เห็นทั้งสองออกไป มีคนเอ่ยปากว่า “ภูตหมอ พวกเรา…” ยังเอ่ยไม่ทันจบก็โดนตัดบท
“เชิญทุกท่านกลับไปเสียเถอะ! ไม่ว่ายารักษาหรือยาอายุวัฒนะช่วงนี้ข้าก็ไม่ได้ปรุงกลั่น และไม่มีอะไรขายให้พวกท่านได้ หนำซ้ำยาอายุวัฒนะหรือยารักษาแค่ใช้ประมูล จะไม่ค้าขายกันส่วนตัว”
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นมาปัดๆ ชุดคลุม บอกเจ้าเมืองกับฮูหยินว่า “คืนนี้มืดค่ำแล้ว ข้าขอกลับไปพักผ่อนก่อน” กล่าวจบก็ประสานมือคารวะเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวจากไป
ต้วนเยี่ยเห็นเช่นนี้ก็ลุกขึ้นมา เดินไปข้างกายหนิงหลาง พร้อมยื่น
