ละงดงาม รับรู้ได้ถึงความรักและคาดหวังต่อลูกชายของสามีภรรยาเจ้าเมืองนี้ และเหมือนว่าเจ้าอ้วนจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง ท่าทางไม่สง่างามเฉกเช่นเด็กหนุ่มบ้านอื่น แต่ก็ผิวขาวเจ้าเนื้อและมีกลิ่นอายมั่งคั่งร่ำรวย
อาจเพราะสำหรับพ่อแม่ ได้เห็นลูกชายตนเองเติบใหญ่อยู่ดีมีสุข ซ้ำยังมีผิวขาวเนียนก็พอใจมากแล้ว
“ช่างเถอะ! โดนหลอกรอบเดียว ข้าค่อยหาโอกาสเอาคืน” เธอหัวเราะเบาๆ หมุนตัวเดินกลับไป ครั้นมาถึงในลานบ้านและนั่งเล่นสักพัก ไม่นานนักต้วนเยี่ยในอีกเขตเรือนหนึ่งก็เปิดประตูเดินออกมา
“เมื่อครู่ข้าเหมือนได้ยินเจ้าออกไปแล้วนี่?”
เขานวดไหล่หาวหวอดพลางมองเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ในลานบ้าน หลับไปหนึ่งตื่นก็รู้สึกสบายไปทั้งร่าง เดินทางครั้งนี้ได้ค้างคืนบ้านชาวบ้านก็เป็นเรื่องหนึ่ง หากไม่มีต้องอยู่กลางป่าเขาทั้งคืน ไม่ได้พักผ่อนสักเท่าไร
“อืม ออกไปเดินเล่นมา” นิ้วมือเธอเคาะบนโต๊ะเบาๆ สายตามีเลศนัย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ต้วนเยี่ยเห็นเช่นนี้ก็เดินเข้าไปนั่งลงข้างกายเฟิ่งจิ่ว “หากเจ้าอ้วนไม่ไปด้วยกันกับพวกเรา เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็มองเขา ยิ้มถามว่า “แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำเช่นไรเล่า”
“ไปหาคนอื่นสิ? เป็นอย่างที่เจ้าอ้วนว่า พละกำลังของเขาก็ไม่เท่าไร อ่อนแอกว่าข้าด้วยซ้ำ หากเขาไม่คิดจะไปจริงๆ เช่นนั้นเราไปหาคนอื่นกันเถอะ!”
………………………………………………….
Ink Stone_Romanceข้อความถึงนักอ่านInk Stone_Romance
