ังคงส่ายหน้า “ข้าไม่ไป มันอันตรายเกินไป”
“ต้นน้ำลำธารวิญญาณในเทือกเขาอเวจีเต็มไปด้วยไข่มุกทอง ปลายน้ำมากด้วยไข่มุกดำ สิ่งล้ำค่าสองอย่างนี้มีแค่ในลำธารวิญญาณของเทือกเขาอเวจีเท่านั้น ส่วนที่อื่นๆ เกรงว่าแม้แต่แปดจักรวรรดิเบื้องบนยังไม่มีแหล่งเลย”
เมื่อหนิงหลางฟังถึงไข่มุกทองและไข่มุกดำก็กลืนน้ำลายทันควัน ในดวงตาเผยประกาย รอบนี้เขาไม่ปฏิเสธในทันที แต่ก้มหน้าเล่นนิ้วมือ ไม่รู้กำลังคิดอะไร
“นอกจากนี้…”
“หยุดๆๆ เจ้าไม่ต้องพูดแล้วๆ เล่าเสียจนข้ารับไม่ไหวแล้ว รู้แก่ใจว่าข้าชอบของเกี่ยวกับเงินพวกนี้เป็นที่สุด ยังพูดไปเรื่อยๆ อีก”
หนิงหลางตัดบทคำพูดเฟิ่งจิ่ว สองมือลูบๆ หน้าตนเอง ถามว่า “เจ้าว่ามาตรงๆ เถอะ! ทำไมต้องชวนข้าไปด้วย? พละกำลังของข้าไม่ได้แข็งแกร่ง หนำซ้ำข้าไปก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างมากสุดที่ไหนมีของล้ำค่าข้าจะไปหาที่นั่น สิ่งที่ข้าหาได้ก็จะไม่ให้พวกเจ้าด้วย แล้วทำไมพวกเจ้าถึงชวนข้าไปล่ะ? ไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเจ้าเลยกระมัง?”
กล่าวจบ เสียงก็ชะงักไปก่อนส่ายหน้า “ไม่ถูกต้อง ทั้งสองฝ่ายล้วนไม่ได้ประโยชน์ เพราะพลังพวกเราไม่แข็งแกร่ง เข้าไปไม่ถึงด้านในก็อาจถูกสัตว์ร้ายลากไปแล้ว หรืออาจเจอคนชิงทรัพย์ปล้นสมบัติไปข้างใน ถึงกับมีความเป็นไปได้ว่าแม้แต่สมบัติยังไม่ทันแตะก็ตายเสียแล้ว ยิ่งคิดยิ่งไม่คุ้ม!”
เฟิ่งจิ่วยกริมฝีปาก เผยรอยยิ้มออกมา “ไหนเลยจะมีเรื่องที่ไม่เสี่ยงก็หาเงินได้? หากอยากได้ก็ต้อ
