งจ่ายไป ข้าถึงถามว่าเจ้าจะไปหรือไม่ไป?”
“ข้าต้องคิดเสียหน่อย ต้องไปปรึกษาท่านพ่อ บอกจะไปก็ไปได้เลยเสียที่ไหน?” เขากล่าวพลางลูบๆ ศีรษะ จากนั้นเอ่ยว่า “เช่นนี้แล้วกัน! คืนนี้พวกเจ้าพักที่บ้านข้าก่อน พรุ่งนี้ข้าจะให้คำตอบ”
“ได้สิ”
เธอพยักหน้า ในใจคิดอุบายไว้ตั้งแต่แรกแล้ว หากเขารับปากจะไปเองนั่นคือดีที่สุด หากไม่ตกลง เหอะๆ เธอก็มัดตัวพาไปเสียเลย อย่างไรเสียปล่อยให้ฝึกวิชาข้างในหนึ่งปี ไม่ว่าวรยุทธ์ของพวกเขาจะบรรลุขั้นอะไรหรือไม่ ถึงเวลาผ่านไปหนึ่งปีก็ยกคืนให้สำนักศึกษาสองดาราเป็นพอ
ต้วนเยี่ยข้างๆ ไม่พูดอะไร เพียงนั่งกินของว่างดื่มชา ฟังสองคนคุยกันตรงนั้น
“เช่นนั้นข้าจะพาพวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน คืนนี้ข้าจะเลี้ยงต้อนรับพวกเจ้า เชิญพวกเจ้ากินอาหารรสเลิศพิเศษเฉพาะที่ขึ้นชื่อที่สุดในท้องถิ่นเรา และถือโอกาสแนะนำท่านพ่อให้พวกเจ้ารู้จักเลย” เขามองคนทั้งสองพลางบอก หลังจากสายตามองผ่านร่างต้วนเยี่ย ก็หยุดมองวนไปมาบนตัวเฟิ่งจิ่วพลางคาดเดาตัวตนของเธอ
………………………………………………….
