ลออกมาจากข้อมือที่สั่นเทา เขาหน้าขาวซีด ก่อนจะยื่นมือไปกุมข้อมือที่เลือดไหลไว้ตามสัญชาตญาณ ยามมองรอยแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกได้บนข้อมืออันโชกเลือด เห็นกระดูกขาวโผล่มารางๆ เขาตกใจเสียจนหัวใจพลันเต้นแรง แล้วกรีดร้องเสียงหลง
“อ๊าก! มือข้า… มือข้า…”
เพราะความชุลมุนทางนี้ ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังที่กำลังสู้กับต้วนเยี่ยจึงประมมาภใจลอยไปชั่วขณะ หน้าท้องถูกกงจักรแปดดาราที่แหลมคมฟันเป็นปากแผล ฝีเท้าซวนเซถอยหลังไป สีหน้าซีดเผือด กัดฟันแน่นอย่างไม่ยอมรับและไม่ยอมแพ้
ชั่วเวลานั้น รู้สึกเพียงว่ากลิ่นคาวเลือดที่เดิมทีแผ่ไปในอากาศยิ่งคละคลุ้งกว่าเดิม
………………………………………………….
ตอนที่ 946 หากเธอลงมือจะต้องเห็นเลือด
มือของชายวัยกลางคนร่างอ้วนที่กำลังลูบท้องชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เล็กจนเหมือนเส้นรอยแยกจ้องมองสัตว์เลี้ยงตัวเล็กอ้วนกลม ในดวงตาฉายแววแปลกใจ
“นี่อสูรอะไรกัน?” เขาถามราวกับไม่เห็นว่าสองคนนั้นบาดเจ็บ เอาแต่จ้องมองสัตว์ตัวน้อยอย่างสนใจ คล้ายจะประหลาดใจมากกับการโจมตีดุดันที่มันปกป้องเจ้านายเมื่อครู่
เฟิ่งจิ่วไม่แม้แต่จะมองเขา สายตามองแต่ต้วนเยี่ย เมื่อเห็นเขากับผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังประมือกัน บนร่างมีเพียงบาดแผลเล็กๆ ที่ถูกกระแสลมบาด ในดวงตาก็เผยความพอใจ
ไม่เลว ฝีมือไม่เลวเลยจริงๆ จัดการผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังขั้นเริ่มต้นได้สบาย แม้เป็นผู้ฝึกตนขั้นกลางก็ยังรักษาความได้เปรียบได้และไม่พ่ายแพ้ ฝีม
