บทที่ 727 กลางวันคิดมาก กลางคืนฝันร้าย
จูกู่และจูหมี่อายุยังน้อย จูอู่จึงไม่ได้แนะนำงานรับจ้างที่ต้องใช้แรงหนักให้พวกเขา มีเพียงงานทำความสะอาดหรืองานรับจ้างทำธุระจิปาถะอะไรพวกนี้
ขอเพียงทำตามคำสั่ง โดยทั่วไปก็จะได้รับค่าจ้าง อยู่ที่ว่าจะมากหรือน้อย
ต่อให้ไม่ได้เงิน อย่างน้อยก็มีข้าวให้กิน
คืนนั้นจูหมี่ฝันร้าย
เขาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้สึกเหนื่อยล้าจึงอยากนอนพิงไหล่พี่ชายสักพัก
แล้วเขาก็เห็นแม่ม่ายฉินที่นอนอยู่ในโลงลุกขึ้นมานั่งอย่างปุบปับ
กระดาษเงินโปรยปรายลงมา นางมองมาทางพวกเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง “ลูกอกตัญญู ข้าจะเอาชีวิตพวกเจ้า”
ราวกับผีดิบในเรื่องเล่าสยองขวัญ มือทั้งสองยื่นออกมาข้างหน้า ลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อ จากนั้นก็กระโดดมาทางพวกเขา
“อ๊ากกก!”
จูหมี่ตกใจร้องเสียงดังลั่น
“เฮือก…”
จูกู่ตื่นขึ้นเพราะเสียงน้องชาย รีบหันมาถามว่า “เป็นอะไรไป?! มีอะไรรึ?!”
“ท่านแม่ ท่านแม่กลายเป็นผีดิบไปแล้ว…”
“เหลวไหล! เจ้าฝันร้ายล่ะสิ? ท่านแม่ยังนอนอยู่ตรงนั้นอยู่เลย” ตอนที่จูกู่พูดก็ชี้ไปทางศพของแม่ม่ายฉินเป็นการยืนยัน
จูหมี่ไม่ใคร่กล้ามองนัก “ไม่หรอกมั้ง ข้าเห็นจริง ๆ นะ…”
“เจ้าดูเอาเองสิ!”
จูกู่จับศีรษะน้องชายให้หันไปมอง
จูหมี่เห็นแม่ม่ายฉินยังนอนอยู่ทางนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ที่แท้ก็แค่ฝันไป!
แต่ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงในใจยังไม่หายไปไหน เขาพยายามอธิบายกับจูกู่ว่าเขาฝั
