นเห็นจริง ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่หวาดผวาปานนี้
“กลางวันคิดมาก กลางคืนฝันร้าย เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว” จูกู่พูดปลอบ แต่ก็ไม่ลืมเตือนว่าตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว ประเดี๋ยวคนที่ช่วยงานก็มากันแล้ว บอกให้เขาระวังเอาไว้ อย่าเอาไปพูดเหลวไหล
จูหมี่รับคำ แต่ก็ยังหวาดกลัวไม่หาย
จูกู่ให้จูหมี่ไปใช้น้ำเย็นล้างหน้า ผ่านไปสักพัก คนที่มาช่วยงานก็ทยอยมาที่เรือน
เมื่อวานผู้อาวุโสแจกจ่ายงานให้พวกเขาแล้วจึงไม่จำเป็นต้องให้จูกู่และจูหมี่กังวลใจ
กลับเป็นคนที่มีประสบการณ์เหล่านั้นเสียอีกที่คอยเตือนจูกู่กับจูหมี่ว่า งานศพต้องเตรียมอะไรบ้าง ประเดี๋ยวพวกเขาต้องทำอะไร
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่จะต้องแต่งตัวให้ผู้ตาย
ชุดที่แม่ม่ายฉินสวมเมื่อวานนี้เป็นเสื้อผ้าที่มีสภาพค่อนข้างดีที่ได้มาจากหีบผ้าของนาง
วันที่สองเป็นวันสวมชุดคลุมศพ คนตายไปแล้ว จะปล่อยให้นอนอยู่อย่างนั้นโดยไม่สวมอะไรเลยก็คงไม่ได้กระมัง?
ดังนั้น โดยทั่วไปจึงมักจะสวมชุดที่ผู้ตายเคยใส่เมื่อครั้งยังมีชีวิตให้เสียก่อน แล้วสวมชุดคลุมศพเอาไว้ข้างนอก ชุดคลุมศพจะเรียบง่ายกว่าเสื้อผ้าทั่วไป สวมใส่ได้ง่ายกว่า แค่สวมแขนเสื้อทั้งสองข้าง กลัดกระดุมผ้า เท่านี้ก็เสร็จแล้ว
ถึงอย่างไรคนก็ตายไปแล้ว ศพค่อย ๆ แข็งตัว ไม่เหมือนตอนยังมีชีวิตที่ร่างกายยังอ่อนอยู่ ยังสามารถงอแขนได้
สวมชุดคลุมศพเสร็จแล้วก็เคลื่อนย้ายศพไปไว้บนเบาะนอนสำหรับคนตาย รองท้ายทอยด้วยหมอนที่จัดทำขึ้นมาโดยเฉพาะ มัด
