่งนี้ยังถูกผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณวางเขตหวงห้ามห้ามบินไว้ เด็กหนุ่มชุดสีม่วงคนหนึ่งเชิดหน้าขี่บนสิงโตไฟ สิงโตตัวนั้นเท้าเหยียบเป็นไฟ ทุกก้าวที่เดินเปลวเพลิงจะไหม้จนเป็นรอยเท้าบนพื้น
นั่นคือสิงโตไฟอสูรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด ทั้งตัวสวมเกราะแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขามทรงอำนาจ แต่ขณะถูกหนุ่มน้อยขี่กลับเชื่องราวกับแมว
หนุ่มน้อยคนนั้นถึงแม้มีกลิ่นอายสูงศักดิ์ กลับไม่มีหน้าตาหล่อเหลา เพราะสิ่งที่เขามีคือใบหน้าเด็กน้อยเจ้าเนื้อ ดูคล้ายไม่มีพิษภัย แต่ประกายที่ฉายผ่านในดวงตาเป็นครั้งคราวกลับทำให้คนขวัญหนี
“องค์ชายสิบ นักโทษประหารพวกนั้นถูกส่งเข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ชายวัยกลางคนที่ติดตามอยู่ข้างกายกล่าวด้วยความเคารพ เพียงยื่นมือสื่อเป็นนัย กององครักษ์ด้านหลังก็คุมตัวนักโทษประหารสิบคนเดินเข้ามา
หนุ่มน้อยหน้าเด็กจ้องมองพวกเขา ผ่านไปเนิ่นนานถึงบอกว่า “ข้าจะให้โอกาสรอดชีวิตแก่พวกเจ้า”
ทั้งสิบคนได้ยินคำพูดนี้ ใจก็สั่นไหวเล็กน้อย ทว่าไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องหนุ่มน้อยตรงหน้า ตั้งแต่แรกที่พวกเขาถูกขังคุกนักโทษประหาร ก็รู้ว่าตนเองต้องตายแน่ ยามนี้ไม่นึกว่าจะบอกว่ามีโอกาสรอดชีวิต? ไม่ว่าจริงหรือเท็จล้วนทำให้พวกเขาหัวใจเต้นถี่รัวทั้งนั้น
หนุ่มน้อยหน้าเด็กหรี่ตาลง มองท้องฟ้าสักพัก “ตอนนี้ยังเช้าอยู่ รอถึงเวลานี้ในวันรุ่งขึ้น หากพวกเจ้าไม่โดนข้าหาเจอ ข้าจะสั่งให้คนถอนเขตอาคมที่นี่และปล่อยพวกเจ้าออกไป”
……………………
