มอายุร้อยปีหรือ เล่ากันว่าไก่ดำวิญญาณเป็นที่สุดในหมู่ไก่ บำรุงร่างกายดีนัก!”
เธอเอ่ยพลางถือช้อนซดน้ำแกงก่อน สุดท้ายก็ม้วนแขนเสื้อเปิดออกกิน ประมาณครึ่งชั่วยาม เธอที่กินอิ่มแล้วเห็นว่ายังเหลืออีกไม่น้อย จึงเก็บไปให้กลืนเมฆากับเหล่าไป๋สัตว์อสูรสองตัวกิน
“ฮู่! อิ่มจริงๆ” เธอลูบๆ ท้อง ออกมาเดินเล่นนอกอาศรม มองท้องฟ้าพลางครุ่นคิด พรุ่งนี้ก็ต้องไป วันนี้ก็ต้องไป ทำไมไม่ไปเสียตอนนี้เล่า? หลังจากตัดสินใจแน่วแน่เฟิ่งจิ่วก็กลับอาศรม พาอสูรกลืนเมฆาไปด้วย อาศัยยามค่ำคืนมุ่งไปด้านนอกสำนักศึกษา…
ส่วนวันนี้ หลังจากเจ้าสำนักกับรองเจ้าสำนักสองคนจัดการเรื่องของนักเรียนพวกนั้นเรียบร้อย กลับพบว่าอาหารเย็นวันนี้ยังไม่มาส่ง จึงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ และสั่งให้คนไปเตือน ผลลัพธ์ที่ได้รู้ทำให้ทั้งสองตะลึงเป็นที่สุด
“เจ้าตัวปัญหาเฟิ่งจิ่ว!” เจ้าสำนักถอนหายใจเฮือกใหญ่ ด่าทออย่างทำอะไรไม่ได้
รองเจ้าสำนักข้างๆ กันก็ส่ายหน้ายิ้มๆ “ข้าได้ยินยามเฝ้าประตูรายงาน บอกว่าเฟิ่งจิ่วออกไปแล้วขอรับ”
“ไปได้ก็ดี เจ้าเด็กนี่อยู่ในสำนักศึกษาแล้วสร้างปัญหาเสียจริง เฮ้อ! หวังเพียงว่าเขาจะมีความสามารถพาสี่คนนั้นกลับมาได้จริงๆ เถอะ!”
หลายวันต่อมา ภายในป่าแห่งหนึ่งตรงชานเมืองหลวงแคว้นฉลองชัยซึ่งเป็นหนึ่งในแคว้นระดับสอง
องครักษ์ในวังร้อยกว่าคนที่พกกระบี่ไว้ข้างเอวเฝ้าอยู่รอบๆ ป่าแห่งนี้ไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ ไม่เพียงเช่นนี้ ภายในป่าแห
