วาบตรงหน้า ระหว่างสองขาเย็นวาบ ครั้นก้มลงมองก็ตกใจจนเหงื่อออก เห็นแต่ว่าตรงเป้ากางเกงถูกพลังจากกระบี่คมฟันเป็นรูใหญ่ แม้แต่กางเกงชั้นในยังโดนกรีดออก หากลึกเข้าไปอีกหน่อย เกรงว่ากล่องดวงใจของพวกเขาคงโดนตัดไปแล้ว
สองคนสูดลมหายใจ หนีบสองขาแน่นตามสัญชาตญาณ ก่อนจะมองร่างสีแดงบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าขาวซีด ไม่รู้จริงๆ ว่าควรรู้สึกขอบคุณที่เขายังปรานี หรือควรบอกว่าเขาลงมือโหดร้ายเกินไป
“เฮือก! คันมาก นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงคันเช่นนี้?”
“ข้าก็ด้วย คันไปหมดทั้งตัว เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“อ๊าก! คันจะตายแล้ว!”
ได้ยินทุกคนด้านล่างหยุดขว้างก้อนหิน แต่ละคนกำลังเกาเพราะคัน เฟิ่งจิ่วแค่นเสียงหยันมองอย่างใจเย็น
ริอ่านจะเป็นอริกับเธอ? ก็ต้องจัดการเสียไม่ใช่หรือ
ภายในยอดเขาหลัก เจ้าสำนักกับรองเจ้าสำนักศึกษาที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวออกมาดู เห็นนักเรียนของสำนักศึกษาเรียงแถวตั้งแต่บนยอดเขาหลักไปถึงด้านล่าง คนแน่นขนัดเต็มไปหมด ก็อดตะลึงไม่ได้ ตะโกนเสียงเข้มว่า “เกิดอะไรขึ้น! มามุงสร้างปัญหาอะไรกันตรงนี้!”
เสียงที่แฝงด้วยกลิ่นอายพลังวิญญาณกระจายไปในอากาศ ดังเข้าหูนักเรียนทั้งบนและล่างภูเขาอย่างชัดเจน ยามนี้ ทุกคนลืมไปแล้วว่าเดิมทีพวกเขาตะโกนจะไล่เฟิ่งจิ่วออกไปอยู่ตลอด ยังคงเกาและคันพลางด่าทอไม่หยุด
“เฟิ่งจิ่ว? ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่” เจ้าสำนักเห็นเฟิ่งจิ่วที่กลางอากาศก็เอ่ยถาม
“ท่านเจ้าสำนัก คนพวกนี้ไม่เห็น
